“เอ๊ะ ใครมาเดี๋ยวป้าไปดูก่อนนะคะ” ป้านวลพูดเมื่อมีเสียงกริ่งดังขึ้นในขณะที่กำลังจัดโต๊ะอาหารเย็น
“ไม่ทราบว่ามาหาใครคะ” ป้านวลถามชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับวรินทรที่จอดรถหน้าบ้าน เขารูปร่างสูงใหญ่ราวกับหมี ผิวขาวจัด แต่งกายสุภาพ
“มาหาคุณผึ้งกับไวน์ครับ บอกเธอว่าหมอหมีมาเยี่ยมตามที่เคยบอกไว้ก็ได้ครับ”
“อ๋อ...นึกออกแล้วค่ะ คุณหมอที่เคยไปเยี่ยมคุณผึ้งที่โรงพยาบาลตอนคลอดใช่ไหมคะ” นางรีบเปิดประตูให้ชายหนุ่มเข้ามาในบ้าน
“เชิญข้างในเลยค่ะคุณหมอ” ป้านวลเดินนำแขกเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ถูกใช้เป็นห้องทานอาหารด้วย
“อ้าว ไอ้หมีมาไง” วรินทรทักทาย
“มาเยี่ยมน้องน้ำผึ้งตามที่เคยนัดไว้ไง” อธิศตอบพร้อมกับมองวรรัตน์แต่หญิงสาวไม่สบตาเขา
ดูเหมือนว่าคำตอบของอธิศจะไม่เป็นที่ถูกใจของคนถามนัก เพราะวรินทรหน้าตึงขึ้นมาทันที
“เรียกเขาว่าผึ้งเฉยๆ ก็พอ ไม่ต้องมีน้องน้ำผึ้ง”
“วะ แค่สรรพนามก็หวงเหรอมึง” อธิศพูดยิ้ม
