อธิศถูกตบจนหน้าหัน เขาต้องรวบมือของวรรัตน์กดไว้กับที่นอน
“ปล่อยนะไอ้พี่หมี” เธอไม่เคยโกรธอะไรเท่านี้มาก่อนเลย วรรัตน์โมโหจนแทบจะร้องไห้เมื่อรู้ว่าเธอตื่นมาในห้องนอนที่ไหนไม่รู้ แถมมีผู้ชายคนนี้นอนอยู่ด้วยบนเตียง
“ใจเย็นไวน์ พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
“ไม่เย็นแล้ว ถ้าไม่ทำอะไรแล้วไวน์มาอยู่ที่นี่ได้ไง ปล่อย...” เธอตะเบ็งเสียงแปดหลอดจนอธิศปวดหู
“ถ้ามีเพื่อนบ้านไปคอมเพลนว่าห้องเราเสียงดัง พี่คงต้องขนของไปนอนกับไวน์ละนะ”
วรรัตน์นิ่งทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เธอพยายามบิดมือให้พ้นจากการเกาะกุม
“ถ้าไวน์เลิกโวยวายพี่จะปล่อย แล้วเรามาคุยกันดีๆ” เขาต่อรอง หญิงสาวจำเป็นต้องพยักหน้า
“ค่ะ”
อธิศปล่อยมือเธอ เขาลูบข้อมือขาวที่มีรอยแดงเหมือนจะทำให้รอยนั้นจางลง วรรัตน์รีบลุกขึ้นยืนข้างเตียงเธอสำรวจตัวเองใจชื้นขึ้นเมื่อไม่รู้สึกถึงอาการผิดปกติของตัวเอง เสื้อผ้าเมื่อวานยังอยู่ครบ เธอยกมือขึ้นลูบหน้าก่
