ประกายดาวนั่งหงุดหงิดอยู่ในห้องแต่งตัว เมื่อตัวเองถูกแขกเมินมาเป็นสิบวันแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หล่อนสวยน้อยลง หรือว่ามีเด็กใหม่เข้ามาทำคะแนนแซงหน้ากันแน่
“นังดาว มึงหน้ายุ่งเป็นตูดลิงเลยนะ” เพื่อนร่วมอาชีพที่เพิ่งกลับเข้ามาเพราะออกไปรับแขกเอ่ยแซว และนั่นก็ยิ่งทำให้ประกายดาวหงุดหงิด
“ก็กูไม่มีแขกเรียกเหมือนมึงนี่ นังส้ม”
“แหม อีกวันสองวันก็มีน่า ของแบบนี้มันอยู่ที่ดวง” เพื่อนของประกายดาวเดินเข้ามานั่งบนโต๊ะหน้ากระจกบานใหญ่
“แต่กูต้องใช้เงินนะมึงก็รู้นี่ เสี่ยก็เขี่ยกูทิ้งแล้ว แถมเงินที่เก็บเอาไว้ก็ร่อยหรอจนเหลือติดบัญชีแค่ไม่กี่ร้อย งวดรถรอบนี้ก็ยังไม่มีส่งเลย” ประกายดาวเต็มไปด้วยความเครียด
“ก็มึงเล่นหายหัวไปเป็นอาทิตย์โดยไม่บอกเสี่ยนี่ เสี่ยก็ต้องเขี่ยมึงทิ้งสิ”
“อีส้ม นี่มึงจะให้กำลังใจกูหน่อยไม่ได้หรือไง”
“ก็กูพูดความจริง มึงต้องรับให้ได้สิอีดาว”
ขณะสองสาวกำลังโต้เถียงกัน ป
