"อือ ใจเย็นก่อนสิคะ
"เย็นไม่ไหวแล้ว"
"ออมสินยังไม่อาบน้ำเลยค่ะ"
"เดี๋ยวค่อยอาบ" ขณะที่พูดกับเธอริมฝีปากก็ยังคงพรมจูบตามเรือนร่างระหง
"คุณเวหาคะ"
"ยังจะเรียกคุณอยู่อีก"
"ทำไมคะจะให้เรียกพี่เวย์เหรอ"
"คุณก็ต้องเรียกผมแบบนั้นอยู่แล้ว"
"ฉันไม่อยากเรียกซ้ำใคร"
"ขี้น้อยใจนะเรา" มือหนาเอื้อมมาบีบจมูกงามเข้ารูปกับใบหน้าเบาๆ
"คุณไม่กลัวว่าตัวเองจะไม่มีอิสระเหมือนเดิมแล้วเหรอคะ"
"ทำไมถามแบบนั้น"
"ก็คุณเล่นป่าวประกาศขนาดนั้น ตอนนี้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยรู้กันหมดแล้ว"
"รู้ก็รู้ไปสิไม่เห็นน่าอายตรงไหนเลย" เขาไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าใครจะรู้หรือไม่รู้ เขาสนใจแค่ถ้าคนรู้แล้วเธอจะใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยยังไง คงต้องเป็นเป้าสายตาคนอื่นแน่
"คุณไม่ต้องกลัวนะคะ คุณอยากทำอะไรคุณก็ทำไป ฉันยังจะไม่เข้าไปวุ่นวายกับชีวิตของคุณเหมือนเดิม"
"ไม่ทันแล้วมั้ง"
"คุณว่าฉันเข้าไปวุ่นวายเหรอ"
"เราก็ค่อยๆ ปรับค่อยๆ
