จากนั้นเมลบีก็พาสกายลงมาที่โรงอาหารของบริษัททันที ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายเกือบเย็นแล้ว บรรยากาศเลยค่อนข้างเงียบ ต่างจากช่วงพักเที่ยงที่คนแน่นเต็มทุกโต๊ะ ร้านอาหารเองก็ปิดไปหลายร้านแล้ว เหลือเปิดอยู่แค่ไม่กี่ร้านเท่านั้น
เมลบีกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันกลับมาถามเขา
“เหลือไม่กี่ร้านแล้วอะ…กินตามสั่งไหม ง่าย ๆ”
“ครับ” สกายพยักหน้าแบบไม่เรื่องมาก “พี่กินอะไรก็ได้” พูดจบเขาก็หันมามองเธอ “หนูกินด้วยกันไหม”
เมลบีส่ายหัวเบา ๆ “เมลนั่งรอเป็นเพื่อนดีกว่า เมลกินมาแล้ว”
สกายเงียบไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะพูดออกมานิ่ง ๆ “พี่เหงานะ”
เมลบีหันกลับไปมองทันที แล้วก็เห็นสกายกำลังมองเธอด้วยสายตาอ้อน ๆ ถึงสีหน้าจะยังนิ่งอยู่… แต่เธอดูออกทันทีว่าเขากำลังอ้อนอยู่จริง ๆ
เมลบีหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างแพ้ทาง
“โอเค ๆ” เธอส่ายหน้าอย่างเอ็นดู “เดี๋ยวเมลไปสั่งข้าวมานั่งกินเป็นเพื่อนก็ได้”
ได้ยินแบบนั้น สกายก็ยิ้มออกมาน
