“หลอกเย้เย่”

เวลา 13 : 50 น. เมลบีนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือกองเดิม ตำราทางการแพทย์ถูกเปิดค้างหน้าเดิมมานานเกือบสองชั่วโมงแล้ว สายตาเธอเหมือนกำลังอ่าน แต่ความจริง…ไม่มีตัวอักษรตัวไหนวิ่งเข้าสมองเลยสักนิด หน้ากระดาษยังคงนิ่ง เหมือนสมาธิของเธอที่หายไปตั้งแต่เขาเดินออกจากห้อง โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างมือถูกเหลือบมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่หน้าจอก็มืดสนิท ไม่มีการแจ้งเตือนใด ๆ ปรากฏขึ้นมา ก่อนกลับ…สกายบอกว่าเขามีธุระต้องรีบไป แล้วก็พูดทิ้งท้ายไว้สั้น ๆ ว่า “ถึงแล้วจะทักมา” ประโยคนั้นไม่ได้ยาว แต่กลับทำให้เธอเผลอรอ…โดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงแล้ว แต่หน้าจอมือถือก็ยังเงียบเหมือนเดิม เมลบีถอนหายใจเบา ๆ นิ้วเล็กเลื่อนเปิดหน้าจอขึ้นมาดูอีกครั้ง ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า… ยังไม่มีอะไรเลย ไม่รู้ว่ากำลังรอข้อความ หรือกำลังรอความรู้สึกบางอย่างจากเขากันแน่ เธอเม้มปากนิด ๆ ก่อนจะพยายามดึงสายต