“เป็นโรคติด…”

“ทำไมพี่สกายไม่ใส่กางเกง…” เมลบีพูดเสียงเบา สีหน้าเหมือนจะบ่น แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความขำปนเขิน มือเล็กยังแกล้งจับแก่นกายใหญ่เขาเบา ๆ อย่างไม่ยอมถอย “ก็อยู่ในห้อง จะใส่ทำไมเสื้อผ้า” สกายตอบเรียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก “เอ้า…เมลก็อยู่นะ เมลเป็นผู้หญิงนะ” เธอเถียงกลับทันที แต่เสียงเริ่มอ่อนลงนิดหนึ่ง สกายหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะก้มมองคนตรงหน้าอย่างรู้ทัน “หึ…เมื่อคืนยังไม่เห็นเขินเลย แทบจะกลืนลงท้องแล้ว” เขาหยุดคำไว้แค่นั้น แล้วเลิกคิ้วนิด ๆ “เพิ่งมารู้สึกเขินเอาตอนนี้เหรอ” “พี่สกาย!” เมลบีเรียกเสียงดุ ๆ พรั่งพรูออกมา พร้อมกับออกแรงบีบมือที่กำลังจับไข่ของสกายแน่นขึ้นทันที นิ้วเรียวทั้งห้ากดลงลึกจนเนื้อนุ่มยุบในฝ่ามือ “โอ๊ยยยย… เมลบี! มันเจ็บ!” สกายร้องเสียงหลงหลุดออกมาทันที ตัวสะดุ้งเฮือกใหญ่ ขาเกร็งแข็งทื่อ มืออีกข้างยกขึ้นจับข้อมือเธอโดยอัตโนมัติ แต่ไม่กล้าดึงออกเพร