“เขาจะตาย…”

เมลบีพยายามคลำชีพจรซ้ำอีกครั้ง ปลายนิ้วกดลงที่ข้อมือเบา ๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเพียงออกแรงมากเกินไป ทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายลง แต่ไม่ว่าเธอจะลองกี่ครั้ง…ก็ยังไม่พบจังหวะการเต้นใด ๆ ความเย็นวาบแล่นขึ้นตามแผ่นหลังในทันที เสี้ยววินาทีนั้น เมลบีรู้แล้วว่าอาการของคุณยายกำลังวิกฤตจริง ๆ รอบตัวเริ่มเต็มไปด้วยเสียงแตกตื่น ผู้คนทยอยเข้ามามุงมากขึ้น เสียงซุบซิบ เสียงถามไถ่ ปะปนกันจนสับสนวุ่นวาย “เมลบี! อีกสิบนาทีรถพยาบาลจะมาถึง!” เสียงของสกายตะโกนฝ่าความโกลาหลเข้ามา เมลบีพยักหน้ารับสั้น ๆ ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว เธอรีบประเมินการหายใจอย่างรวดเร็ว ไม่มีการขยับของทรวงอก ก่อนจะขยับตัวคุกเข่าข้างลำตัวคุณยาย วางสันมือข้างหนึ่งลงตรงกึ่งกลางหน้าอก อีกมือซ้อนทับ ประสานนิ้วเข้าด้วยกันตามที่เคยฝึกซ้อมมา เมลบีสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง รวบรวมสติทั้งหมดที่มี แล้วเริ่มกดหน้าอกทันที หนึ่ง…สอง…สาม…