หลังจากที่เมลบีซบอกสกายนั่งร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เธอก็ค่อย ๆ ดันตัวเองออกมา มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มลวก ๆ เหมือนพยายามรวบรวมสติกลับมาให้ได้ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยถามเสียงแผ่ว
“แล้วก่อนหน้านี้พี่หายไปไหนมา”
สกายมองหน้าเธอครู่หนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ น้ำเสียงยังนิ่งเหมือนเดิม
“พี่ไปแจ้งข้อมูลคุณยาย ตอนที่เราปั๊มหัวใจอยู่ พี่เก็บกระเป๋ากับบัตรของยายไว้ พอรถพยาบาลมาเลยเอาไปให้พยาบาล แล้วก็ไปแจ้งรายละเอียดเพิ่มเมื่อกี้”
“อ่อออ…”
เมลบีพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ ความวุ่นวายในหัวค่อย ๆ เบาลงเล็กน้อย อย่างน้อยก็ยังมีเขาคอยจัดการอะไรบางอย่างอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา
และทันใดนั้น…
“เมลบี ตามแม่ไปที่ห้อง” เสียงของแม่ดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก
ทั้งเมลบีและสกายหันไปมองพร้อมกัน เมลบีค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้ายังมีรอยแดงจากการร้องไห้ไม่หายดีนัก
“พี่สกายนั่งรอเมลอยู่แถวนี้ก็ได้นะ” เธอห
