“ดะ ได้ แต่ปล่อยฉันก่อน ฉันหิวน้ำ ไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้ด้วยค่ะ”
คนตัวโตที่นอนอยู่เหนือร่างแค่นหัวเราะขำ ลีลาเสียจริง ท่าทางตื่นกลัวของเธอก็น่ารักน่าแกล้ง จนอยากจะได้จูบหวานๆ จากเธอจริงๆ เสียแล้ว
เขาขยับลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องนอน เพื่อไปรินน้ำเย็นๆ มาให้คุณหนูผู้เรื่องมากตามคำสั่ง
แต่ทันทีที่เขาเดินออกไป คนตัวบางก็พุ่งตัวไปที่ประตูแล้วกดล็อกอย่างแน่นหนา หมุนตัวกลับมาถอนหายใจยาว ทิ้งแผ่นหลังพิงประตูบานนั้นอย่างโล่งอก
คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าโดนหลอกรีบวิ่งกลับมาเปิดประตู แต่มันโดนล็อกเอาไว้เรียบร้อยแล้ว หมดกัน เสียรู้คุณหนูน้ำรินเสียได้
“น้ำ นี่คุณหลอกผมเหรอ เปิดประตู น้ำริน”
“ไม่ นอนข้างนอกนั่นแหละ อยากจะแก้ผ้ายังไงก็ตามใจ ฝันดีนะคะ คุณปัณจธร”
ธารารินเชิดหน้าขึ้นเหยียดยิ้มอย่างสะใจ แล้วเดินกลับมาสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนา นอนตะแคงหันหลังให้บานประตูที่ยังคงถูกเคาะไม่หยุด ก่อนความเมาและความเ
