ทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจของหนุ่มสาวที่ดังขึ้นแข่งกับจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นรัวราวกลองชุด ดวงตากลมโตเบิกกว้างสั่นระริกจ้องสบตาคมกริบดำสนิทที่ยังคงมองเธอนิ่งๆ เหมือนเดิม
“คุณ..”
“เมื่อคืนไปนอนกับมันที่ไหน”
“ไม่ได้ไปไหน ฉันนอนที่ห้องของฉัน”
ห้องของเธอ ที่แปลว่าห้องนอนในคอนโดมิเนียม แต่คนฟังกลับแปลความหมายผิดว่าเป็นห้องนอนในบ้านหลังนี้ ด้วยไม่รู้ว่าเธอมีพื้นที่ส่วนตัวอีกที่หนึ่งนอกเหนือจากคฤหาสน์หลังงามหลังนี้
“โกหก เมื่อคืนคนของผมเฝ้าหน้าบ้านคุณจนเช้า บอกมา ว่าไปนอนที่ไหน”
เขาไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด ว่าเขาเองนี่แหละที่มานั่งเฝ้าเธออยู่หน้าบ้านจนดึกดื่น ก่อนจะผลัดเปลี่ยนให้ลูกน้องมาอยู่โยงเฝ้าโดยที่ตัวเองกลับไปนอน ซึ่งเอาเข้าจริงก็นอนไม่หลับ คอยแต่จะโทรหาเธออยู่เรื่อย แม้จะโทรไม่ติดเลยก็ตามที
“แล้วคุณยุ่งอะไรด้วย วันนี้เรายังไม่ได้แต่งงานกัน ฉันจะทำอะไรมันก็เป็นเรื่องของฉั
