ไม่นานคนตัวบางก็มาถึงยังห้องพักของโรงพยาบาลเอกชนซึ่งอยู่ใกล้กับที่เกิดเหตุ หลังจากทักทายพ่อแม่ของว่าที่สามี เธอก็ต้องแสดงความมีน้ำใจด้วยการเดินเข้าไปถามไถ่อาการของเขา
“คุณเป็นยังไงบ้างคะ”
“ไม่เป็นอะไรครับ เจ็บนิดหน่อยเท่านั้น”
“หลับในเหรอ คุณไม่ได้ดื่มนี่นา”
“ผู้ชายคนใดคนหนึ่งของคุณนั่นแหละ ที่ตั้งใจส่งคนมาฆ่าผม”
“ตาปั้น”
อริสาเอ่ยปรามลูกชายเสียงเขียว
“น้ำอย่าไปสนใจคำพูดแย่ๆ ของพี่เขาเลยนะลูก ไม่รู้สมองกระทบกระเทือนหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำชินแล้วค่ะ”
อริสายิ้มเก้อกับท่าทีปั้นปึ่งใส่กันของลูกชายและลูกสะใภ้ ทั้งที่กำลังจะแต่งงานกันอยู่ไม่กี่วันนี้แล้วแท้ๆ จึงปล่อยให้ทั้งคู่คุยกันเองแล้วกลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อน
หลังจากที่ผู้ใหญ่สองคนในห้องออกไปแล้ว ธารารินก็หันกลับไปมองหน้าคนป่วยตาเขียว
“ผู้ชายของฉันเหรอคะ ที่ส่งคนไปฆ่าคุณ แล้วทำไมถึงไม่ยอมตายล่ะ”
เธอกวาดตามองเขาทั้งตัว นอกจา
