“อืม พี่เอง ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย”
เธอไม่ได้แค่ตกใจ แต่เธอวางหน้าไม่ถูก นี่คือการเจอกันครั้งแรกหลังจากเกิดเรื่องไม่ดีไม่งามระหว่างเขากับเธอขึ้นเมื่อคืนก่อน
“อะ เอ่อ พี่เชนมาได้ไงคะ”
“มาพบลูกค้าแถวนี้ เลยแวะมาดู”
มันคงจะแปลกๆ ถ้าบอกว่าเขาโดดประชุมและหนีงานเพื่อมาหาเธอ ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้ตัดสินใจแบบนั้น แต่พอรู้ตัวอีกทีก็เข้ามายืนอยู่ในบ้านของเธอแล้ว
“เอ่อ ค่ะ ขอโทษนะคะที่หนูลางานทั้งๆ ที่ไปทำได้ไม่กี่วัน เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะรีบกลับไปทำงานค่ะ”
“ไม่ต้องรีบขนาดนั้น เธอควรพักผ่อนจนกว่าจะหาย”
คนตัวบางหยิบแว่นสายตากรอบหนามาสวมเพื่อมองดูสีหน้าของเขาให้ชัดๆ
“แต่ว่ามันเสียงานนี่คะ”
“เธอก็ยังไม่ทันได้เรียนรู้งานไปถึงไหนเลยไม่ใช่เหรอ เพิ่งชงกาแฟได้ถูกปากพี่เองเมื่อวันก่อน ทำอย่างกับว่าขาดเธอไปสักคนแล้วบริษัทพี่จะเจ๊ง”
เธอย่นจมูกใส่เขา ก็รู้อยู่ว่าตัวเองหัวช้า สอนยาก แต่เขา
