มาเฟียร้ายร้อนรัก

ปัง!! เสียงประตูกระแทกดังสนั่นจนทั้งร้านสะเทือน ได๋สะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบหยุดเต้น ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ “สวัสดีค่ะ ร้านได๋วิดดิ้งยินดีให้บริการค่ะ” เสียงหวานที่ตั้งใจให้สุภาพ กลับสั่นพร่าอย่างห้ามไม่ได้ เพราะภาพตรงหน้าคือชายแปลกหน้าร่างใหญ่ ใบหน้าดุดัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด และปืนในมือของเขา ไม่มีอะไรดูขัดแย้งได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว กระบอกปืนในมือของชายแปลกหน้า กับร้านตัดชุดแต่งงานที่เต็มไปด้วยผ้าลูกไม้สีขาว สถานที่ซึ่งควรมีเพียงความรัก แต่กลับถูกคุกคามด้วยความป่าเถื่อน “มึงใช่ไหมน้องสาวไอ้อิฐ” น้ำเสียงแข็งกระด้าง ไม่ใช่คำถามแต่คือการตัดสิน ได๋หน้าซีดเผือดเลือดในกายเย็นเฉียบ “เอ่อ… คะ… คุณเป็นใครคะ” คำถามหลุดออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง เท้าเล็กๆค่อยๆถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “กูถามว่ามึงใช่ไหม!” ชายร่างกำยำกระชับปืนในมือแน่น ก้าวฉับเข้ามาใกล้จนพื้นที่หายใจของเธอแทบไม่เหลือ “เอ่อ… ฉันถามว่าคะ… คุณเป็นใคร…” ยังไม่ทันพูดจบ เสียงคำรามก็แทรกขึ้นอย่างดุดัน “กูถามให้มึงตอบ ไม่ใช่ให้มึงมาถากกูกลับ!” ปึก! กระบอกปืนถูกยกขึ้น ปลายลำกล้องเย็นเฉียบ ชี้ตรงมาที่หน้าผากของเธอ ได๋แข็งค้าง ร่างบางสั่นเทา ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรงจนใจหาย เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่รู้ว่าเธอทำอะไรผิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตของเธอจะจบลงตรงนี้หรือไม่ มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอรับรู้ได้ชัดเจนในวินาทีนั้น สายตาของผู้ชายตรงหน้า ไม่ได้คิดจะไว้ชีวิตเธอเลยแม้แต่น้อย “พี่ชายของมึงอยู่ที่ไหน” น้ำเสียงต่ำเย็นเฉียบราวกับไร้ความรู้สึก สายตาคมดุจ้องใบหน้าเธอไม่กะพริบ ดวงตานั้นไม่ได้เหมือนมองคน แต่มันเหมือนเขากำลังมองเหยื่อ ได๋กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจสั่นเครือ มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบ “ฉะ… ฉันไม่รู้” คำตอบหลุดออกมาแผ่วเบา แต่จริงใจที่สุด ทว่าแทนที่เขาจะเชื่อ เขากลับหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา “หึ! มึงจะรู้ดีๆ หรือมึงจะแดกลูกปืนของกู” ปลายกระบอกปืนขยี้ลงกลางหน้าผาก เย็นเฉียบจนได๋รู้สึกชาไปทั้งตัว หัวใจเธอเต้นแรงจนปวดร้าว แต่แทนที่จะร้องขอชีวิตเธอกลับเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเต็มดวงตาแต่แววตานั้นไม่ยอมแพ้ “ฉันไม่รู้… ต่อให้ยิงฉันให้ตาย ฉันก็ไม่รู้!” เสียงแผ่วเบานั้นสั่นสะท้าน ร่างบางยืนหยัดทั้งที่ขาแทบทรุด วินาทีนั้นเอง สายตาของชายตรงหน้ากระตุกวูบหนึ่ง มันไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นความฉุนเฉียวและความโกรธที่ลึกยิ่งกว่าเดิม “ดี งั้นมึงมานี่” ยังไม่ทันที่ได๋จะตั้งตัว มือหนาแข็งแรงก็คว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงกระชากนั้นรุนแรงเกินกว่าร่างบางจะต้านไหว เธอถูกดึงจนเสียหลัก ตัวลอยพริวตามแรง แขนแทบหลุดออกจากหัวไหล่ “โอ๊ย!… ปล่อยนะ! ปล่อยฉันสิ!” เสียงร้องดังลั่นร้าน หัวใจเต้นกระหน่ำรัวแรง เธอพยายามดิ้น พยายามสะบัดมือออก แต่แรงของเขามากเขาบีบข้อมือของเธอ ราวกับกำลังจับลูกไก่ตัวเล็กๆที่ไม่มีทางหนีรอด “นายจะทำอะไร ปล่อยนะ! ฉันไม่เคยรู้จักนาย นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะ ปล่อย!...” คำร้องขอไร้ค่าในสายตาของเขา อัคนีไม่แม้แต่จะชะลอฝีเท้า เขาลากเธอผ่านโต๊ะตัดผ้า กรอบรูปคู่บ่าวสาวที่แขวนอยู่บนผนังร่วงหล่นแตกกระจาย เดินชนแจกันสำหรับตกแต่งร้านล่วงแตกเต็มพื้น แต่ทว่าเขากับไม่ได้สนใจของพวกนั้นเลย “ร้านแต่งงานงั้นเหรอ หึ!” เขาเอ่ยเสียงต่ำเย็น สายตากวาดมองรอบร้านด้วยความสมเพช “เหมาะดีนี่ สำหรับคนที่น้องสาวกูต้องพังเพราะครอบครัวมึง” “นี่คุณพูดเรื่องอะไร ปล่อยฉันเถอะนะ!” ได๋ตะโกนทั้งน้ำตา เสียงแหบพร่า “พี่ชายฉันไปทำอะไรให้คุณ! คุณถึงต้องมาทำร้ายแบบนี้!" อัคนีหยุดกึก แรงบีบที่ข้อมือแน่นขึ้นอีก "โอ้ย!... เจ็บ!..." ได๋ร้องสะดุ้งเจ็บจนชา “อย่ามาเรียกมันว่าพี่ชาย” เขาก้มลงกระซิบใกล้ใบหน้าเธอ กลิ่นเหล้า และกลิ่นควันบุหรี่อบอวล ผสมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวแตะจมูกเธอเบาๆ “มันคือสัตว์เดรัจฉาน และมึงก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของมัน” น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ได๋ยังส่ายหน้าสุดแรง “แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!” คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของอัคนีสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความโหดเหี้ยมจะกลับมาปิดทับทุกอย่าง “โลกนี้ไม่สนหรอกว่าใครผิดหรือไม่ผิด” เขากระชากเธอเข้าใกล้อีกครั้ง เสียงเย็นเฉียบดังชัดทุกพยางค์ “มันสนแค่ว่าใครต้องชดใช้” “ปล่อยนะ! นายจะพาฉันไปไหน... กรี๊ดดด!! ช่วยด้วยค่ะ!” เสียงกรีดร้องของได๋ดังลั่นซอย เสียงแตกพร่าปนความหวาดกลัวสุดชีวิต เธอดิ้นสุดแรง สองขาเตะสะเปะสะปะ หวังให้มีใครสักคนได้ยิน หวังให้ใครสักคนกล้าพอจะเข้ามาช่วยเธอในตอนนี้ แต่สิ่งที่ตอบกลับมีเพียงสายตาหวาดกลัวจากผู้คนรอบข้าง ประตูบ้านที่ปิดเงียบ และความเงียบงันที่โหดร้ายยิ่งกว่าการตะโกน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะมองสบตาเขา ปึก!! ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้าไปในรถด้านหลังอย่างแรง แผ่นหลังบางฟาดกระแทกกับเบาะจนลมหายใจหายวูบ “อึก!!…” ความเจ็บแล่นขึ้นจุกถึงลิ้นปี่ เธอจุกแน่นจนพูดไม่ออก น้ำตาไหลทันทีโดยไม่ต้องสั่ง เสียงประตูรถปิดลงเสียงดัง ปึง! เสียงนั้นเหมือนตัดขาดเธอออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ได๋พยายามพยุงตัวลุก มือสั่นเทา เอื้อมไปจับที่จับประตู คลิก… คลิก… มันล็อก หัวใจเธอหล่นวูบ ความกลัวพุ่งขึ้นมาจนแทบอาเจียน ประตูฝั่งข้างคนขับเปิดออก ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมานั่ง "ออกรถ" "ครับนาย" เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำๆ ก่อนรถจะพุ่งออกไปอย่างไม่ลังเล “นายจะพาฉันไปไหน…” เสียงของเธอสั่นเครือ แทบไม่เป็นคำ อัคนีไม่แม้แต่จะหันมามอง มีเพียงเสียงเรียบเย็นตอบกลับ จนทำให้ใจหายวาบ “ไปที่ที่มึงจะได้รู้ ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง” ในมือของเขายังกำปืนแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นบนท่อนแขน น้ำตาได๋ไหลไม่หยุด ร่างบางหดตัวชิดมุมเบาะ เหมือนสัตว์ตัวเล็กที่รู้ว่ากำลังถูกลากเข้าไปในกรงของสัตว์ร้าย เธอไม่รู้ว่าปลายทางคือที่ไหน ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอ 👉 คำเตือนก่อนอ่าน 👈 นิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหาเกี่ยวกับเพศ คำพูด และการใช้ภาษาที่ค่อนข้างรุนแรง หากใครไม่สะดวกใจกับเนื้อหาลักษณะนี้ สามารถเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ 🌟สวัสดีค่ะไรท์ละอองดาวค่ะ 🌟 นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในเซ็ต สามหนุ่มมาเฟียร้าย ถึงจะขึ้นชื่อว่าร้าย ดุ โหดแค่ไหน แต่บอกเลยว่าสุดท้ายก็โบ้กันทุกราย 😏 และแน่นอนว่าจบด้วยความหวานชื่นอย่างที่ทุกคนรอคอยแน่นอนค่ะ ไรท์ฝากรี๊ดๆช่วยกดไลก์กดคอมเมนต์ ติชมเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 💖 ขอบคุณมากๆค่ะ 🙏🙏🙏