''จันทร์ จันทร์ลูก!!!''
''อืมมม ห้าววววว ถึงแล้วหรอแม่'' เธอเอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงงัวเงียพลางบิดขี้เกียจไปมา
"ถึงแล้วลูก ดูนั้นสิ แทบไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ผ่านไปเป็นสิบปีแล้วดูสิต้นไม้กับศาลาที่แม่เคยพาลูกมายืนรอรถเวลาจะเข้าเมืองก็ยังอยู่ นั้นๆบ้านหลังนั้นเมื่อก่อนเป็นร้านขายของ ตอนนี้เลิกขายแล้วหรอ?
นางรำเพยชี้ไม้ชี้มือให้ลูกสาวดูถึงสถานที่ในความทรงจำอย่าตื่นเต้น จันทร์เจ้าเองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วยเพราะมันเป็นเวลาหลายสิปปีแล้วที่ทั้งสองไม่ได้กลับมา รถแล่นไปจนถึงที่ดินตรงที่เป็นบ้านของข้าวหอมซึ่งรอบข้างด้วยบ้านของญาติพี่น้องอีกที แต่ตอนนี้บ้านของข้าวหอมถูกสร้างขึ้นมาใหม่แล้วเป็นบ้านปูนสไตล์โมเดินร์สองชั้น แถมตอนนี้ยังมีรั้วรอบขอบชิดอีกต่างหาก
"โห้เปลี่ยนไปมากจริงๆ สร้างใหญ่ขนาดนี้เลยหรอนี้มันคุณนายข้าวหอมชัดๆ''จันทร์เจ้าเอ่ยแซวน้องสาวอย่างเอ็นดู
''แน่นอนว่าไม่ได้ ไม่เถียงผัวรวยจะทำอะ
