"แม่ก็ไม่รู้ว่าเรามาอยู่ที่นี่ ตาเวทก็ไม่บอกแม่เลย" ขนิษฐาเห็นว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด ก็เลยหาเรื่องชวนคุยไปก่อน
"อย่าโทษพี่เวทเลยค่ะ นิราขอให้พี่เวทปิดเป็นความลับเอง"
"รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน ทำไมถึงทำเหมือนเด็กๆ กันไปได้"
"เป็นห่วงเหรอคะ ถ้าแม่เป็นห่วงคงไม่ให้ไอ้พ่อเลี้ยงโรคจิตนั่นตามฉันมาหรอก"
"แม่ไม่รู้ว่ามันเป็นคนแบบนี้"
"หึ!" ที่เธอขำเพราะถึงแม้แม่จะไม่รู้แต่เธอก็เคยพูด เพื่อให้แม่สังเกตสามีบ้าง แต่แม่กลับมาด่าว่าเธอเอง
"เรื่องนั้นค่อยไปคุยกันที่บ้าน ตอนนี้เราเป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง" เป็นขนิษฐาอีกนั่นแหละหยุดแม่กับลูกไว้ก่อน
"ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่คุณหมอให้นอนดูอาการคืนหนึ่งก่อนค่ะ"
"ถ้างั้นเดี๋ยวแม่จะอยู่เฝ้า"
"ไม่ต้องเดี๋ยวฉันจะให้ผัวฉันอยู่"
"........." เวทมนต์มองไปที่สิงหาอีกครั้ง
"คนนี้ใช่ไหมผัวเรา แม่มีอะไรจะคุยกับเขาหน่อย"
"แม่จะคุยอะไรกับเขา"
"ก็คุยเรื่องแต่งง
