เพี๊ยะ!
"........" สิงหากำลังจะกระโดดข้ามรั้วไปช่วย แต่นิราส่ายหน้าส่งสัญญาณบอกไม่ให้เขาข้ามมา แต่พอแม่จะหันกลับไปมองเธอก็รีบเดินเข้าบ้านไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
"มึงกลับมาคุยกับกูให้รู้เรื่องนะ เด็กในท้องของมึงเป็นลูกไอ้หมอนั่นใช่ไหม"
"จะลูกใครก็ช่าง ฉันเลี้ยงลูกของฉันเองได้"
"อยากจะขำให้ฟันร่วง ขนาดกินข้าวอยู่ทุกวันนี้กูยังต้องหามาประเคนใส่ปากให้มึงเลย"
"แม่ก็ให้ฉันกลับไปทำงานสิ"
"มึงจะหอบท้องไปทำให้กูอับอายถึงไหน" ถ้ากลับไปที่นั่นก็ต้องไปเจอขนิษฐากับลูกชายที่ตอนนี้ได้ดีไปแล้ว
"แม่ก็คิดซะแบบนี้"
"มึงทำอะไรให้กูเห็นว่ามึงดีบ้าง หาเรื่องมาให้กูปวดหัว จะให้แต่งงานกับลูกผู้ใหญ่บ้านมึงยังท้องกับใครไม่รู้"
นิราเข้าไปในห้องนอนแล้วก็ใช้หมอนปิดหูตัวเอง ไม่อยากฟังแม่ด่าทออีกแล้ว
"โอ๊ยยยยกูจะบ้าตาย!" เสียงคนเป็นแม่ตะโกนโวยวาย เพราะคิดว่าตอนนี้ข้างบ้านทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวาไม่มีใครอยู่ ฝั่
