ก๊อก ก๊อก แอดดด.. จังหวะที่ประตูถูกเปิดเข้ามาเนเน่ตกใจ ริมฝีปากยังไม่แตะผิวกายอีกฝ่ายเลย เธอก็ล้มลงไปทับร่างของเขาที่นั่งอยู่
"ขอโทษค่ะ นิดไม่คิดว่าหมอโอห์มมีแขก"
เนเน่ถึงกับหน้าเหวอ ดีนะที่ปากยังไม่ชิดกัน โอ๊ยเราทำอะไรลงไปเนี่ยทำไมมันน่าอายจังเลย
"ฉันขอตัวนะคะ" หญิงสาวขยับตัวออกแต่ก็ยังลุกไม่ได้เพราะเขาไม่ยอมปล่อย
"ไม่ต้องไปไหนหรอก หมอนิดมีธุระอะไรกับผม" ขณะที่พูดกับหมอนิดหน่อยเขายังคงมองหน้าเธออยู่ เหมือนว่าคนที่เข้ามาใหม่ไม่ได้สำคัญสำหรับเขาเลย
"เรื่องที่นิดมาขอความช่วยเหลือจากคุณหมอนั่นแหละค่ะ นิดขอนัดคุยกับคุณหมอคีตะแล้ว"
"ก็ดีนี่คุณก็คุยงานของคุณไปสิ"
"นิดไม่กล้าคุยคนเดียวหรอกค่ะ ไหนคุณบอกว่าจะช่วยไงคะ"
"ให้ฉันออกไปก่อนไหมคะ" เนเน่เห็นสายตาคุณหมอผู้หญิงคนนั้นที่มองมา เธอก็รู้สึกกลัวๆ หน่อยแล้ว
"วันนี้ไม่ใช่เวรผมเดี๋ยวเราออกไปทานข้าวกัน"
"หมอโอห์มจะออกไปทานข้าวข้างนอกเหรอคะ"
