หลังจากตบจนเจ็บมือนางก็เดินถอยหลังไปทิ้งตัวลงนั่งโซฟาที่มีไว้สำหรับญาติที่วางอยู่หน้าห้อง..
เสี่ยวิเศษก็เดินไปนั่งลงข้างๆ กัน สายตาของวิเศษไม่ได้ละไปจากไปหน้าหญิงที่เคยรักเลย ถึงแม้รูปร่างหน้าตาของเธอจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่สำหรับเขาแล้วดูเหมือนว่าเธอยังคงเหมือนเดิม
" 20 กว่าปีที่ผ่านมาสบายดีไหม"
"หน้าฉันเหมือนคนสบายดีเหรอ" เพราะตอนนี้คราบน้ำตายังไม่แห้งเลย
"ก็บอกแล้วไงถ้าไม่ไหวให้กลับมา"
"ฉันไหว ดีกว่าต้องกลับไปอยู่กับผู้ชายแบบคุณ"
"ผมยอมรับว่าตัวเองเลว แต่คุณจะให้อภัยไม่ได้เลยเหรอ"
"ไม่ต้องพูดเรื่องเดิมได้ไหม" เป็นไปได้ถ้าลูกไม่ได้อยู่ในห้องนี้นางคงเดินหนีไปแล้ว
จนเวลาผ่านไปคุณหมอที่เป็นเจ้าของไข้ตัวจริงก็ได้มาตรวจ
"อาการเป็นยังไงบ้าง" นอกจากตรวจดูอาการทั่วไปแล้วก็ต้องถามคนไข้ว่ายังรู้สึกเจ็บตรงไหนอยู่ไหม
"ผมไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ ผมออกจากโรงพยาบาลได้ตอนไหนครับคุณหมอ"
"จะรีบออกไปไห
