"ไอ้แก่โรคจิตแกถอยไปเลยนะ!" ขนิษฐามองดูรอบกายว่าจะเอาอะไรมาปกป้องตัวเองได้บ้าง และก็มองไปเห็น..
"ถึงกับแตกเลยนะนั่น" วิเศษหมายถึงไอ้ที่เธอมองอยู่ถ้าเขวี้ยงมามีหวังหัวแตกแน่
"ถ้าแกทำอะไรฉัน ฉันเอาเลือดหัวแกออกแน่"
"ใครอยากจะทำเธอ ดูตัวเองบ้างไหมเนื้อหนังก็ไม่มี คนอายุเท่านี้เขามีน้ำมีนวลกันแล้ว" วิเศษยังแอบคิดอยู่เลยถ้าพบเธออีกครั้ง คงอ้วนตุ้ยนุ้ย แต่มันไม่ได้เป็นแบบที่คิดเลย เธอยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน แต่ก็ดูผอมลงไปบ้าง
"ร่างกายฉันจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน" คำก็ผอมสองคำก็ผอม รู้ไหมว่ากว่าจะอยู่สภาพเหมือนเดิมได้ต้องขัดใจปากแค่ไหน
"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่าวางไอ้ที่อยู่ในมือลง"
"ไม่!" ขนิษฐาถือเอาแจกันอันนั้นไปนอนบนเตียงด้วย ลองเข้ามาใกล้ดูสิแม่จะเอาเลือดหัวออกให้ดู
ที่โรงพยาบาลในเวลาเดียวกัน..
"ก็บอกให้ออกไปไง!" เวทมนต์ไม่ได้มองไปหรอกว่าเป็นใครที่เปิดประตูเข้ามาเห็นแค่ผ่านหางตา
