บทที่ 102

1223 คำ

หลังจากเหตุการณ์เคลียร์กันผ่านไปแต่ก็ไม่ได้ผ่านไปด้วยดี.. [ที่คอนโด] "อย่าโกรธเลยนะครับ ตอนนั้นรับโทรศัพท์ไม่ได้จริงๆ" "ทำไมคะ กำลังดวลปืนกันอยู่หรือไง" เขาไม่ได้ตอบคำถามเธอหรอก แต่น้อยหน่าก็พอจะจับจุดได้แล้ว "เพิ่งดีกันคุณก็จะให้ฉันเป็นหม้ายเลยเหรอ" "ผู้มีอิทธิพลจากถิ่นอื่นจะมาแย่งถิ่น​ คุณจะให้พวกผมนั่งมองอยู่เฉยๆ หรือไง" "พ่อเลี้ยงก็มีคุณพลอยไพลินแล้ว ส่วนคุณก็มีฉันกับลูก นี่ยังไม่นับรวมคุณชัชและคุณสิงหา ทำไมทุกคนไม่ปล่อยวางล่ะคะ คนอื่นเขาอยากมาหากินก็ปล่อยให้หาไปสิ" "มันไม่ใช่แค่เรื่องหยามน้ำหน้ากันหรอกนะ ถ้าปล่อยไปคนพวกนั้นก็จะมาสร้างอิทธิพลแล้วคนของเราก็จะอยู่ยาก" "อ๋อ..ฉันกับลูกจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันใช่ไหมคะ" "น้อยหน่าคุณฟังเหตุผลผมบ้างไหม" "ค่ะถ้างั้นฉันก็จะอยู่เงียบๆ ของฉันไป เป็นห่วงคุณมันก็เรื่องของฉันใช่ไหม" "ผมดีใจที่คุณเป็นห่วง ผมก็พยายามดูแลตัวเองให้ดีแล้ว" ในเ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม