"เธอใจเย็นหน่อยนะ ถึงยังไงพ่อก็ถึงมือหมอแล้ว"
"ฉันผิดเองที่ไม่รับโทรศัพท์แม่แต่แรก ป่านนี้พ่อจะเป็นยังไง"
"ให้ฉันขับรถให้ไหม" ทั้งสองวิ่งลงมาถึงที่จอดรถพอดี
"เธอขับเป็นเหรอ"
"ทำไมเวลาแบบนี้ฉันถึงช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย" เมษาได้แต่ตำหนิตัวเองรู้แบบนี้หัดขับรถไว้ก็ดี "หรือว่าเราจะเรียกแท็กซี่ดี"
"ไม่เป็นไรหรอกฉันขับได้" ครอบครัวเนเน่เคยมีฐานะ แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ว่าถึงขั้นอับจน พ่อของเธอเคยเปิดบริษัทแต่พอเจอพิษเศรษฐกิจก็ไปต่อไม่ได้ รวมถึงช่วงที่เฟื่องฟูพ่อเธอแอบมีอีหนูจนแม่ไม่ไว้ใจเลยมีปัญหากันมาถึงทุกวันนี้
เนเน่ใช้เวลาขับรถอยู่ไม่นานเพราะช่วงนี้ถนนเริ่มจะโล่งแล้ว ก็มาถึงโรงพยาบาลคีตะ
"ตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน"
"สงสัยอยู่แผนกฉุกเฉินเราไปทางนั้นกัน" เมษาพยายามคุมสติเผื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ปลอบเพื่อนได้
"แม่" มาถึงหน้าห้องฉุกเฉินก็เห็นแม่นั่งอยู่ด้านหน้าจริงๆ "พ่อเป็นยังไงบ้างคะ"
"หมอบอกว่าพ่อ
