เย็นวันต่อมาที่มหาวิทยาลัย..
"เมย์"
"?" เมษาเดินออกมาได้ยินเสียงคนเรียกเลยหันกลับไปมอง และมันยิ่งสร้างความสงสัยให้เธอเพราะคนที่เรียกคือน้ำหวาน
"ฉันสงสารเธอเห็นเธอไม่มีเพื่อน แล้วนี่จะกลับแล้วเหรอ"
"หึ.." คำแรกก็กินใจเลย สงสารงั้นเหรอ หน้าเธอน่าสงสารตรงไหน ที่เธอไม่คุยกับใครเพราะไม่อยากเปิดใจคบใครอีกแล้ว เมษาเป็นคนที่พูดไม่ค่อยคิด จนทำให้เพื่อนที่เธอรักมากที่สุดผิดหวังในตัวเธอ และคนที่เจ็บที่สุดคือเธออีกนั่นแหละ เมษาเลยปิดกั้นตัวเองไม่อยากคบใครอีก แต่ไม่คิดว่าการกระทำของเธอมันจะทำให้ดูน่าสมเพช
"ฉันกำลังพยายามคุยกับเนเน่อยู่"
"คุยเรื่องอะไร"
"ฉันอยากให้พวกเธอกลับมาคืนดีกัน เธอเข้ากลุ่มฉันได้นะ"
"เก็บความหวังดีของเธอคืนไปเถอะ"
"ทำไมเธอพูดแบบนี้"
"เผอิญว่าฉันตอแหลไม่เป็น" พูดออกไปแล้วก็นึกขำ แบบนี้ไงถึงไม่มีเพื่อนคบ แต่ก็ช่างมันเถอะเพื่อนหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้ใครอยากจะคบล่ะ
"ถึงว่าเ
