119
"ฉันทำให้คุณเดือดร้อนไหมคะ"
"ทำไมถึงคิดว่าเป็นเพราะตัวเองล่ะครับ"
"ถ้าไม่มีฉันสักคนคุณก็คงไม่ต้องลำบากใจแบบนี้"
"ผมต้องขอบคุณคุณมากกว่าที่เข้ามาทำให้ผมมีกำลังใจที่จะสู้" แต่ก่อนที่นักรบยอมทำตามจรัญก็เพราะไม่รู้จะสู้ไปเพื่ออะไร แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว
"ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมานะคะ"
"อยากได้ยินคำนี้อยู่พอดีเลยครับ"
"คะ? คุณอยากให้ฉันช่วยอะไรเหรอ"
"ช่วยย" สายตาคมมองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงของตัวเอง
"คุณจะให้ฉันช่วยตอนนี้เลยเหรอคะ"
"ครับ"
ยูริเอื้อมมือขึ้นมารวบผมของตัวเองก่อนที่จะทิ้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้าเขา
"ดะ.. เดี๋ยวก่อนครับคุณจะทำอะไร" เขาแค่ล้อเล่นไม่คิดว่าเธอจะเอาจริง
"ช่วยคุณไงคะ"
ชายหนุ่มรีบมองไปดูประตู ถ้ามีคนเปิดพรวดพราดเข้ามาจะทำยังไง "ล็อกห้องก่อนดีกว่าไหมครับ"
"คุณนักรบฉันแค่ล้อเล่นค่ะ" เธอแค่อยากทำให้เขาคลายเครียดลงบ้าง จากที่คุกเข่าอยู่ยูริก็ดันตัวขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ล
