เช้าวันพุธกลางสัปดาห์ที่อากาศเมืองไทยไม่ร้อนนัก วันนี้เป็นอีกวันที่เหมาะแก่การตื่นเช้าออกไปทำงาน ทว่าเรือนร่างบอบบางกลับนอนคุดคู้อยู่บนเตียงกว้าง คิมหันต์เดินออกมาจากห้องแต่งตัว ชะเง้อมองใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้มบนเตียงด้วยความสงสัย
ปกติคนตัวเล็กไม่ใช่คนตื่นยาก แม้จะขี้เซา แต่ก็มักจะตื่นพร้อมกันกับเขาทุกเช้า ร่างกำยำนั่งลงข้างเตียงฝั่งที่ภรรยานอน โน้มตัวลงใช้ฝ่ามือสัมผัสหน้าผากมนเบาๆ ก็รู้สึกว่าเธออุณภูมิสูงเล็กน้อย
“ไม่สบายหรือเปล่า”
เขาถามขึ้นเมื่อเห็นแพขนตางอนกระตุก ก่อนที่เจ้าตัวจะลืมตาตื่นขึ้นมา
“อือ น่าจะใช่ ม่านรู้สึกตัวร้อนมาหลายวันแล้ว” เธองัวเงียตอบเขา จากนั้นจึงพลิกตัวยกศีรษะมานอนหนุนตักหนา
คนเป็นสามียกมือลูบศีรษะของภรรยาตัวน้อย คว้ามือถือกดส่งข้อความหาเลขาส่วนตัวก่อนจะวางทิ้งอย่างไม่ใยดี
“กินอะไรร้อนๆ ไหม พี่จะได้บอกให้มินมินทำให้” เขาถามเธอด้วยความใส่ใจ มองใบหน้าซีดเซียวข
