“มึงมาทำเหี้ยอะไรอีกไม่ทราบ” นายเองก็จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองพูดประโยคนี้กับคนตรงหน้าไปรอบที่เท่าไหร่ของเดือน เนื่องจากตั้งแต่วันนั้นเกียร์ก็ดูจะไม่ได้สำนึกอะไรเลย อีกทั้งยังตีเนียนเข้าทางมารดาเขาจนอดที่จะหมั่นไส้ความหน้าหล่อใจดีที่หลายคนหรือพวกผู้ใหญ่พากันพ่ายแพ้ให้ไม่ได้
“นาย ทำไมไปพูดกับเพื่อนแบบนั้นลูก” ถึงแม้ว่าทิชาเองก็พอจะทราบถึงปัญหาของลูกและกลุ่มเพื่อนนายมาบ้าง แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นปัญหาของเด็ก ๆ ที่ควรจะแก้ไขกันเอาเอง
แน่นอนว่าผู้เป็นแม่แบบเธอนั้นรักและเลี้ยงลูกทั้งสองคนมาดั่งดวงใจ ทว่าทุกก้าวเดินของพวกเขาหากไม่มีความเจ็บปวดแล้วโรยไปด้วยกลีบกุหลาบเลยก็คงจะไม่ใช่ ฉะนั้นการมองดูพวกเขาเติบโตอยู่อย่างห่าง ๆ จึงเป็นสิ่งที่หล่อนและสามีเลือกกระทำ
“ก็มันจริงไหมครับ วีคหนึ่งมันมาบ้านเราสามครั้งได้แล้วมั้ง คราวนี้จะอ้างอะไรอีกล่ะ”
“คุณแม่ผมเพิ่งกลับมาจากโปรตุเกสเลยให้เอาของ
