“เห็นเธอบ่นหิว ร้านนี้ไม่ถูกปากเหรอครับ”
สายฝนนอกร้านที่นักศึกษาหลายคนเลือกจะมาฝากท้องยังคงตกกระหน่ำชนิดที่ว่าไม่มีถ้าทีจะหยุดลงโดยง่าย และแทนที่นายจะเลือกขับรถจักรยานยนต์ฝ่ามันไปส่งอัยย์ต่อ เขาจึงเอ่ยปากชวนคนที่บ่นหิวมื้อดึกอยู่ข้างหูมาทานข้าวที่นี่เพื่อรอให้ฝนเบาลงค่อยไปส่งตามความตั้งใจ
แน่นอนว่าเธอดูจะเหลือความหงุดหงิดจากงานอยู่เป็นอย่างมาก ขนาดที่ว่าเชือกรองเท้าหลุดอีกฝ่ายก็ดูจะไม่ได้สนใจ จนเป็นเขาที่ต้องเบรกอัยย์ไว้แล้วก้มลงไปบรรจงผูกมันให้แทนในตอนที่เดินเข้ามาเพื่อนั่งในร้าน
“มะ...ไม่ใช่แบบนั้น แค่คิดว่าถ้ามากินด้วยกันทั้งกลุ่มคงจะอร่อยกว่านี้”
“ทำไงได้ล่ะครับ ตั้งแต่ขึ้นปีสามมาผมยังไม่ได้นอนเต็มอิ่มเลยสักวัน”
“งานไหนแบ่งเพื่อนทำได้ก็ให้พวกนั้นทำบ้าง โหมคนเดียวนายจะไม่ไหวเอานะ”
“เป็นห่วงเหรอครับ”
“แล้วมีตอนไหนไม่ห่วงบ้าง เมื่อก่อนเล่นเกมกันดึกดื่น กินเหล้าจนหาทางกลับไม่ถูกก็เป
