บทที่ 41 หึงหวง
กันดึงร่างบางนั่งซ้อนลงบนตักของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกอดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหน นักศึกษาในห้องตกใจกับการกระทำนี้เป็นอย่างมาก แต่เมื่อได้สติน้ำหนาวก็รีบดันตัวออกจากอ้อมกอดของกันทันที
"ถ้าหนูนั่งอยู่เฉยๆคนอื่นจะไม่สนใจเรา"
"ทำแบบนี้ได้ยังไงนี่มันห้องเรียนนะ!!" น้ำหนาวตวัดมองตาเขียวปั๊ด ไม่พอใจกับการกระทำของกันเป็นอย่างมาก ทำอะไรไม่เกรงใจสายตาของคนอื่นเลย แล้วแบบนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
"อย่าดิ้นสิครับ" กันกอดรัดแน่นขึ้นเมื่อร่างบางพยายามดิ้นเอาตัวรอด จนกระทั่งเธอเหนื่อยหมดแรงลงและเป็นจังหวะเดียวกับที่อาจารย์หนุ่มเดินเข้ามาพอดี เอ่ยปากทักทายกันอย่างสนิทสนม
"อ้าวพ่อหนุ่มอดีตเดือนมหาวิทยาลัย ยังเรียนไม่จบอีกหรอ?"
"จบแล้วครับ"
"แล้วนั่น.."
"มาตามง้อเมียครับ พอดีเมียผมดื้อ"
"อ้อ" อาจารย์พยักหน้าขึ้นลงก่อนวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรที่เห็
