บทที่ 46 คนฉวยโอกาส
@เช้าวันถัดมา
“กรี๊ดดดดด!!!”
“โอ้ย! โอ้ย! พอแล้วๆพี่ยอมแล้ว!!”
เสียงกรี๊ดดังลอดออกมาพร้อมกับเสียงขว้างปาสิ่งของ กันวิ่งหลบแทบไม่ทันเมื่อเจอพายุทอร์นาโดลูกใหญ่ ทันทีที่ตื่นขึ้น เสียงแหลมก็หวีดร้องจนแสบแก้วหูพร้อมกับหมอนใบใหญ่ลอยกระทบใบหน้า
“ไอ้คนเฮงซวย! ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้บ้า!”
“ที่รักๆ ใจเย็นๆนะ!” กันพยายามยกมือห้ามปรามแต่ดูท่าแฟนสาวไม่มีทีท่าว่าอารมณ์จะเย็นลงเลย เธอตวัดมองตาเขียวปั๊ดอย่างไม่พอใจ หัวใจของกันเต้นตุ้มๆต่อมๆ จนเหงื่อไหลชุ่มทั่วขมับ “เมื่อคืนที่รักเมานะ!”
“ก็เลยลากกลับห้องงั้นหรอ!”
“พะ..พี่ก็แค่กลัวไอ้หนุ่มผมทองมันลากหนูไปปู้ยี่ปู้ยำ ห่วงแฟนตัวเองมันตรงไหน?”
“เราไม่ใช่แฟนกันแล้ว! เลิกแสดงละครสักที!!”
“ละครมันจบไปนานแล้ว แต่ที่ทำอยู่ในตอนนี้คือความรู้สึกของพี่ล้วนๆนะ!”
หญิงสาวไม่ตอบเธอตวัดตามองอย่างโกรธจัด ตัวของกันหดลงทุกทีเมื่อเจอสายตาพิฆาต คนอะไ
