บทที่ 48 ไม่รั้ง
น้ำหนาวออกไปแล้ว...
กันปรายตามองตามอย่างเจ็บปวดสุดหัวใจ เขานับทุกก้าวที่เธอเดินออกไป หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดอย่างรุนแรง โลกทั้งใบที่เคยเป็นสีเทาตอนนี้มันดำสนิท ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มืดมนไปหมด
เธอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
"แต่พี่รักหนูนะ~" การบ่นกับตัวเองแบบนี้มานานนับชั่วโมงแล้ว ทุกอย่างมันเคว้งคว้างไปหมดไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงต่อดี เธอเอาคืนได้เจ็บปวดมาก!
(ไง..คิดไว้ไม่มีผิดว่ามึงต้องโทรมา)
"เอ่อ!" กันไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงจะตอบ ตอนนี้ยอมรับว่าจมมาก คนที่จะช่วยเขาได้ในตอนนี้คงมีเพียงไอ้กายเท่านั้น "กูเจ็บว่ะ"
(ฮ่าฮ่าาา~ เจ็บเป็นด้วยหรอ)
ปลายสายยังคงอารมณ์ดีในขณะที่อีกคนอยากนอนหลับไปแล้วเกิดใหม่ให้รู้แล้วรู้รอด
"นั่นสิคนอย่างกูเจ็บเป็นด้วยหรอ" คิดแล้วก็ขำ สมเพชตัวเองที่สุดเลย เมียไม่เอายังจะไปตามตื๊อให้เขารำคาญใจอีก! มึงควรอยู่ในที่ของมึงได้แล้วไอ้กัน!!
(เอ่อน่า อกหักมั
