“เขาโทรตามเหรอ” พี่บิวถามขณะที่นั่งให้อาหารปลาตรงเขตอภัยทาน เราทำบุญให้แม่พี่บิวเสร็จจึงมานั่งให้อาหารปลาที่นี่
“พี่บิวอยากทำอะไรเป็นพิเศษไหมวันนี้” วันนี้ไม่ใช่แค่ครบรอบวันตาย แต่เป็นวันเกิดของพี่บิวด้วย ถ้าฉันเป็นเขาคงจะไม่รู้ว่าควรแสดงความรู้สึกแบบไหนดี
“ตอนนี้ก็พิเศษแล้ว”
“…” เฮ้อ บางทีก็อดที่จะสงสัยไม่ได้นะว่าทำไมพี่บิวถึงได้คุยไม่รู้เรื่อง แต่เรื่องความรู้สึก หากไม่ยืนอยู่จุดเดียวกันย่อมรู้สึกต่างกัน
“ในหนึ่งปีพี่ขอแค่วันเดียวก็พอ” พี่บิวพูดพลางโยนอาหารให้ปลา เขานั่งเหม่อโยนไปเรื่อย ๆ ฉันหันมองใบหน้าด้านข้าง ใบหน้าที่น่ารัก แต่ดูอมทุกข์ตลอดเวลา
หลังจากแม่เขาตาย การใช้ชีวิตคนเดียวคงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่เคยมีคนอยู่ข้าง ๆ และมันคงแย่ลงไปอีกเมื่อหันไปมองรอบข้างก็หาความรักไม่เจอ เพียงเพราะคำว่า ‘ลูกเมียน้อย’ ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด
ความรู้สึกที่พี่บิวได้รับมาตลอดคงไม่ต่างจากคำว
