“อ่า ปวดหัวจังอ่า” มันตุบ ๆ ที่หัวจนไม่อยากจะลืมตาขึ้น แต่ก็ปวดฉี่อั้นจะไม่อยู่ ฉันยกมือขึ้นกุมขมับ ไม่มีแรงที่จะลืมตา จึงต้องขอร้องคนที่อยู่ร่วมห้อง ซึ่งเขาน่าจะนอนอยู่ข้าง ๆ ก็ฉันใช้มืออีกข้างคลำหาแล้วไง “พี่เรซ พี่เรซ”
เรียกพร้อมกับเขย่าตัวเขาแรง ๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิดโรย “พี่เรซเนลปวดฉี่ ช่วยเนลหน่อย ปวดหัวมากเลย”
ถ้ารู้ว่าฤทธิ์ของเหล้ามันรุนแรงแบบนี้ ฉันจะไม่แตะต้องมันเลย แล้วนี่ยังต้องมาเสียศักดิ์ศรีเรียกให้เขาช่วยทั้งที่ควรจะโกรธแล้วไม่พูดกับเขา
“อืม แล้วทำไมไม่ลืมตา” ตัวฉันถูกยกขึ้นลอยพร้อมคำถาม
“ปวดหัว ลืมตาไม่ขึ้นค่ะ” ฉันถูกวางลงที่ชักโครก กระโปรงชุดนอนถูกถกขึ้นด้วยฝีมือพี่เรซ “เมื่อคืนเนลไม่ได้ใส่กระโปรงนะ หรือว่าใส่?”
ทำไงดี จำอะไรไม่ได้เลย ตาก็ลืมไม่ขึ้น ปวดหัวก็ปวด ร่างกายมันหนักไปหมดเลย
เพราะเมื่อคืนกลับมาจากเอาแหวนแต่งงานและนั่งเป่าเค้กกับพี่บิวที่ห้องเขาแล้ว ฉันก็เ
