“นิเนลของยาย” ยายเฟื่องยิ้มหวานเมื่อเห็นฉันกับพี่เรซเดินมาคู่กัน ยายเฟื่องออกมารอหน้าบ้านค่ะ
“ยายเฟื่อง” ฉันยิ้มหวานพร้อมเดินเข้ามานั่งและกอดยายเฟื่อง
“ผอมลงใช่ไหมลูก ดูสิซูบลงไปเยอะเลย เรซดูแลน้องไม่ดีเหรอ” ยายเฟื่องมองหลานชายด้วยแววตาดุ
“เรซพยายามแล้วครับ แต่น้องทานน้อย”
“เราทำกับข้าวไม่น่าทานหรือเปล่า ทีหลังสั่งเอาสิ ทำเองน้องทานไม่ลง”
“ยายครับ เรซใส่ความรักลงไปทั้งนั้นเลยนะครับ”
“เพราะแบบนี้มันถึงเลี่ยนน่ะสิ นิเนลของยายถึงได้ผ่ายผอม”
“งั้นเดี๋ยวรอบนี้เรซกับน้องจะอยู่ให้ยายขุนไปนาน ๆ ดีไหมครับ” เดี๋ยวสิพี่เรซ แบบนี้เรียกมัดมือชกนะ
หึ คงอยากจะให้ฉันห่างจากพี่บิว ถึงได้ออกความคิดแบบนี้สินะ
“ให้มันจริงอย่างที่พูด ไม่ใช่ว่ามาหลอกให้ยายดีใจ” ยายเฟื่องหยั่งเชิงหลานชาย
“จริงสิครับ ช่วงนี้เรซกับน้องว่างมาก”
“จริงหรือเปล่าหนูเนล”
คำถามถูกโยนมาที่ฉัน แล้วจะให้ฉันปฏิเสธผู้ใหญ่ได้อย่าง
