“ทำไมใจร้ายจัง รู้ไหมว่าเนลคิดนานแค่ไหน รวบรวมความกล้าตั้งเท่าไหร่ กว่าจะกล้าโทรหาพี่ ฮึก ฮือ…” น้ำตาของฉันไหล เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เจ็บจุกที่หัวใจ
(…)
“จะใจร้ายกับเนลจริง ๆ ใช่ไหม” ฉันถามอีกครั้ง หวังว่าคำตอบเขาจะเปลี่ยนไป
(…) แต่เขาก็เงียบ
และเป็นฉันที่ยังดื้อรั้น “พี่เรซจ๋า นี่เนลไง ไหนพี่บอกรักเนล แล้วทำไมพูดแบบนั้น”
(ถ้าพี่เห็นหน้าน้อง พี่จะไม่สามารถทำตามคำขอร้องของน้องได้อีก พี่จะปล่อยเนลไปไม่ได้ พี่จะเห็นแก่ตัว จะหาทางรั้งเนลไว้ทุกอย่าง เนลทนได้เหรอ ทนคนเห็นแก่ตัวแบบพี่ได้เหรอ) ทันทีที่เขาพูดมาแบบนี้ ฉันกดวาง และกดโทรหาเขาอีกรอบโดยการวีดีโอคอล ไม่ปล่อยก็ไม่ต้องปล่อยสิ ฉันก็ไม่อยากปล่อยเขาเหมือนกัน ฉันรักเขา คิดถึงเขาจนจะบ้าอยู่แล้ว
พี่เรซกดรับสาย ฉันเห็นใบหน้าของเขาแล้ว ใบหน้าเขามีรอยแผลเพิ่มมานิดหน่อย ดวงตาของเขาแดงช้ำ รูปหน้าเหมือนจะซูบไปบ้าง เขาบิดยิ้มที่มุมปากให้ฉันเล็กน้
