Bell talk
ตอนนี้ฉันนอนมองเพดานห้องพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนอยู่ค่ะ นี่ก็ใกล้ตีสามแล้วนะ เรื่องมันเริ่มตรงที่ฉันตื่นมากลางดึกเพราะเป็นตะคริว พยายามเรียกพี่เอิ๊ก แต่ว่าเขาไม่อยู่ ฉันพยายามใจเย็น ไม่ตื่นตกใจเผื่อว่าตะคริวมันจะหาย ทว่ามันหนักกว่าเดิม ฉันเริ่มปวดท้อง รู้สึกถึงการบีบรัด ตะโกนเรียกพี่เอิ๊กเท่าไหร่เขาก็ไม่ขานรับ ฉันพยายามเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ใกล้มือด้วยความลำบาก หยิบมากดโทรหาพี่เอิ๊ก เสียงโทรศัพท์ดังอยู่ในห้อง เขาชาร์จแบตไว้ ฉันก็เลยโทรหาพี่เบนซ์ แต่ว่าพี่เบนซ์อยู่ไกลฉันต้องอดทนอย่างหนัก พยายามหายใจเข้า หายใจออกช้า ๆ อย่างที่หมอเคยบอกไว้ พยายามไม่เครียด ไม่กังวล ซึ่งมันไม่ง่ายเลย ฉันกลัวมาก ๆ
กว่าพี่เบนซ์จะมาถึงก็เกือบครึ่งชั่วโมง เป็นช่วงเวลาครึ่งชั่วโมงที่นานมาก ๆ ฉันนั่งพูดกับลูก พยายามไม่เครียด ไม่โฟกัสที่ความเจ็บปวด แต่มันก็เจ็บและทรมานมากจริง ๆ
ในที่สุดพี่เบนซ์ก็มาถึง
