พลอยชมพูเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทาง หญิงสาวมาถึงรีสอร์ตบ้านไร่รักละมุนในตอนเที่ยง เธอตรงไปที่บ้านพักทันที เธออยากเห็นกับตาว่าพบรักไม่ได้เป็นอะไรมาก เธอเป็นห่วงเขา เป็นห่วงถึงขนาดกล้าหนีออกจากบ้านโดยไม่บอกพ่อแม่ แต่ป่านนี้ท่านคงรู้แล้ว เธอปิดโทรศัพท์จึงไม่มีใครโทรติดต่อได้
พลอยชมพูรีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านตรงไปยังห้องนอนของพบรัก หญิงสาวไม่เสียเวลาเคาะประตู รีบเปิดเข้าไป แต่กลับไม่เห็นใครอยู่ในนั้น เธอจึงกลับลงมาชั้นล่างอีกครั้ง แล้วเข้าไปดูในห้องนั่งเล่น จึงพบว่า ร่างสูงใหญ่หน้าตาดูไม่จืดเท่าไหร่นัก นอนหลับอยู่บนโซฟาเบดตัวยาว พลอยชมพูยิ้มบางอย่างลืมตัว แค่เห็นว่าเขายังอยู่ดี อาการไม่ได้หนักหนาเกินไปอย่างที่คิด เธอก็รู้สึกโล่งใจแล้ว
พบรักกะพริบตาก่อนจะค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ ใบหน้าน่ารักที่เห็นในครรลองสายตา กับกลิ่นกายหอมกรุ่นคุ้นเคยทำให้เขาประหลาดใจ
“ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย” ชายหนุ่มงึมงำ ตั้งคำถามกับตัว
