CHAPTER 1 | บุกรุก

คิงส์ตัน ออร์ชาร์ด โฮเต็ล, สิงคโปร์ 'กึก กึก' เสียงรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วแบรนด์ฝรั่งเศสเดินกึกก้องไปตามโถงที่ปูด้วยพรมหลุยส์เป็นแนวยาวตั้งแต่หน้าลิฟต์จนสุดทางเดิน บอดี้การ์ดที่ตระกูลรูซโซ่ส่งมารับเธอถึงทางอากาศยานชางงีจำนวนสามนายกำลังเดินนำไปยังห้องพักที่จัดเตรียมเอาไว้ 'KT33030' เพราะเครื่องบินเกิดการดีเลย์เนื่องจากฝนตก ทำให้ต้องบินวนหาจังหวะจอดอยู่นาน มองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ทำการซิงโครไนซ์เป็นเวลาของที่นี่ ก็เห็นว่าเกือบสี่ทุ่มแล้ว เทียบกับฝรั่งเศสก็เพิ่งจะบ่ายสามเท่านั้น เวลาที่เปลี่ยนแปลงไปมาทำให้สาวผมบลอนด์ค่อนข้างสับสน ยกมือเรียวขึ้นนวดขมับเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพัก และรีบหันมาบอกับคนที่ลากกระเป๋าด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไปต้องเขามา ฉันจะพักผ่อน" "เอ่อ..." "ไม่ได้ยิน? บอกเจ้านายของพวกนาย ว่าฉันจะไปหาเขาวันพรุ่งนี้" เจ้านายที่ว่าคือลูกชายคนโตของริคคาโน่ ที่ถูกส่งมาจัดการงานแต่งของเธอกับริวาโน่ หากจำไม่ผิดเหมือนจะชื่อ... "เจ้านายของพวกนายชื่ออะไรนะ" สามคนนั้นหันมามองหน้ากันด้วยหน้าตาเลิ่กลั่ก ไม่มีใครอาสาจะตอบคำถามของเธอ เพราะไม่มั่นใจว่าเธอกำลังถามใครอยู่ "ไปเถอะ ฉันจะพักผ่อน" รำคาญและออกปากไล่ให้พ้นๆ ทันทีที่ประตูห้องปิดลง หญิงสาวก็ถอดเสื้อโค้ทตัวนอกออกทันที อากาศที่นี่ร้อนชะมัด ถอดจนเหลือเพียงเดรสผ้าซีทรูผสมกับผ้าซาตินสีดำที่สวมด้านใน ใช้มือคลำหาสวิตช์เปิดไฟภายในห้อง โรงแรมนี้โคตรประหลาด เปิดแอร์ทิ้งไว้แต่ไม่เปิดไฟ "กรี๊ดดด!!" หันกลับมาก็เห็นว่ามีใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้อง ดวงตาของมันมองมาที่เธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ที่นี่แม่งไม่ปลอดภัยจริงๆ ด้วย ขาเรียวยาวสาวเท้าจะวิ่งออกไปของความช่วยเหลือด้านนอก แต่เธอยังช้ากว่าไอ้โจรโรคจิตนัก มันคว้าแขนของเธอให้หมุนกลับไปประจันหน้า "กรี๊ดดด!! ออกไปนะเว้ย!!" ฟาดมือใส่เต็มแรงอย่างไม่คิดชีวิต ยกขาเตรียมถีบผู้บุกรุกให้ล้มไปกองกับพื้น กะว่าถ้ามันล้มเธอจะคว้าแจกันในห้องฟาดหัวมันทันที "หุบปาก!" "อะ ออกไป๊!!" ฟาดมือลงบนใบหน้านั้นเต็มแรง "จะกรี๊ดทำไมวะ!" "ฉันจะให้ตำรวจลากคอแกเข้าคุก ไอ้บ้า!" ตะคอกใส่หน้าอย่างไม่เกรงกลัว แล้วเธอก็จะฟ้องรูซโซ่ให้ล้มละลายกันไปข้างเลย "ซีลีน อาร์โนลด์ ฉันบอกให้หุบปาก!!" ชื่อและนามสกุลของตนเองที่ออกมาจากปากหนาได้ผลทันที เธอเงียบและหยุดมองเขาด้วยสีหน้าหวาดระแวง เสื้อผ้าและเครื่องประดับเข้าเซ็ตจากแบรนด์อิตาลีชื่อดัง รวมถึงนาฬิกาที่ราคาเท่าตึกทั้งหลังทำให้เธอมองเขาใหม่ โจรไม่น่าแต่งตัวได้น่าปล้นขนาดนี้... "คะ ใคร" "คนที่เธอต้องไปหา หลังจากมาถึงไงล่ะ" เขาสะบัดมือออกจากข้อมือเรียวอย่างหงุดหงิด ยกมือมาลูบใบหน้าหล่อเหลาของตนเอง ซึ่งตอนนี้มีเลือดไหนซึมออกมาจากการถูกเล็บเจลของคนตัวเล็กขีดข่วน "ลูกคนโตของริคคาโน่?" "เออ!" เขาสบถใส่เธออย่างหัวเสีย เดินกลับไปนั่งและคว้ากระดาษทิชชูมาซับหน้าไปด้วย ร่างผอมเพรียวถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่โจร...ไม่สิ! เขาบุกรุกห้องพักเธอ แถมเข้ามาก่อนที่เธอจะมาถึงเสียอีก นี่มันการกระทำของโจรชัดๆ "อย่าเข้ามาห้องส่วนตัวของฉัน ก่อนได้รับอนุญาต" เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาพร้อมกับเดินมานั่งที่โซฟาสีดำอีกฝั่ง ไขว่ห้างยกขาพาดกันตามความเคยชิน จนส่วนที่ผ่าข้างของเดรสแหวกออก และเผยให้เห็นเรียวขายาวสวยกับถุงน่องผ้าลูกไม้สีเดียวกับชุด "ฉันสั่งให้ลูกน้องบอกให้เธอไปหา ทำไมไม่ฟังคำสั่ง" "มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน" เขาหัวเราะเหอะด้วยความค่อนขอด ยกมือขึ้นมาประสานกันแล้วทอดสายตามองเธอพร้อมกับรอยยิ้มหยัน "อย่าพูดอะไรไม่น่าฟังแบบนั้น ตราบใดที่อาร์โนลด์ยังต้องการเงินของรูซโซ่พยุงกิจการอยู่" คำขู่ของเขาได้ผลชะงัก แต่เพราะไม่อยากจะยอมรับจึงกอดอกเบนหน้าหนีไปอีกทาง "ทำไมมาสาย" เกือบสี่ชั่วโมงที่เขานั่งรอเธอ แทนที่จะได้จัดการงานอื่นให้เรียบร้อยภายในวันนี้ "เครื่องบินดีเลย์" ตอบสั้นๆ อย่างขอไปที และนั่นทำให้เขาหัวเราะออกมาอย่างไม่พอใจ ลูกสาวของอองรีเย่อหยิ่งกว่าที่คิด ลำคอระหงตั้งตรงรับใบหน้าที่เชิดขึ้นเหมือนไม่ต้องการคุยกับเขา คงเพราะรู้จากฌองผู้เป็นอา ว่าริคคาโน่คือคนเดียวที่มีอำนาจในการจ่ายเงินให้กับอเมทิสต์ แต่เธอกลับไม่รู้ว่าคนที่คอยปั่นหุ้นและเลี้ยงกระแสให้อเมทิสต์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคือเขา ช่างแม่ง ทวงบุญคุณกับคนแบบนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ "ฉันมีข้อเสนอมาแลก" "ฉันไม่สน..." "ริวาโน่จะพาผู้หญิงมาที่นี่ด้วย" เขาพูดแทรกก่อนที่เธอจะทันได้พูดจบ ซีลีนกอดอกมองคนตรงหน้าไม่ไว้ใจ หน้าตาและนิสัยที่ปฏิบัติต่อเธอก็แย่สุดๆ เธอไม่อยากเอาตัวเข้าไปสุงสิงกับผู้ชายคนนี้ "ไม่ใช่ธุระของฉัน" "คิดดีๆ สิซีลีน" เขาลากเสียงเรียกชื่อเธอยาวเหยียดเหมือนกำลังสั่งสอน มุมปากร้ายหยักยิ้มแสดงความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างไม่ปกปิด "ถ้าน้องชายฉันเลือกเด็กคนนั้น เธอจะไม่ได้แต่งานนะ" เมื่อหญิงสาวได้ฟังเหตุผลก็ส่ายศีรษะอย่างขบขัน เขายื่นข้อต่อรองราวกับมันเป็นเรื่องที่ทำให้เธอเสียผลประโยชน์ "นาย...ชื่อ...อะไรนะ?" คนถูกถามหน้าตึงขึ้นทันที ไม่มีใครไม่รู้จักเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ราฟาเอลถูกถามชื่อ และรู้สึกเสียฟอร์มที่จะบอกไปตรงๆ "ฉันไม่มีความจำเป็นต้องบอกชื่อให้คนที่ไม่มีประโยชน์กับฉันรู้ก่อน" "นายรู้จักชื่อฉันแล้ว ทำไมฉันต้องแนะนำตัวอีก" ริมฝีปากอิ่มเอ่ยถามความไม่สมเหตุสมนั้นอย่างไม่เข้าใจ "อย่าลีลา ไม่งั้นฉันไม่คุณแล้วนะ!" "ราฟาเอล" "...ก็แค่เนี้ย" คำพูดอย่างขอไปทีของเธอยิ่งทำให้มาเฟียหนุ่มหงุดหงิด แขนกำยำกอดอกแน่น ก่อนจะต่อว่าในความไม่รู้กาลเทศะของคนตรงหน้า "หัดพูดเพราะๆ กับคนที่ให้เงินเธอใช้บ้าง" "หึ ราฟาเอล~" หญิงสาวเรียกเขาด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย คนที่ถูกเรียกก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ น้ำเสียงที่ฟังดูถือไพ่เหนือกว่านั่นมันอะไร ขาเรียวสลับข้างไขว่ห้างเปลี่ยนท่านั่ง จนคนตัวโตแอบเห็นขอบถุงน่องลายลูกไม้ ที่ดึงขึ้นสูงถึงต้นขาจากรอยผ่าข้างของเดรสที่เธอสวมใส่ "เราคุยกันถึงไหนแล้วนะ อ้อ! ถ้าน้องชายนายเลือกเด็กคนนั้น ฉันก็จะไม่ต้องเป็นงานกับริวาโน่" ริมฝีปากเคลือบลิปสติกเนื้อกำมะหยี่ยิ้มบางๆ "แต่ฉันคิดว่ามันจะกลายเป็นปัญหาของนาย เพราะสำหรับฉัน...ฉันแต่งงานกับใครก็ได้ ขอแค่รูซโซ่จัดหามา" แวบหนึ่งราฟาเอลรู้สึกใจหายกับคำพูดที่ฟังดูไม่สนใจชีวิตตนเองของผู้หญิงตรงหน้า ก่อนจะตั้งใจฟังเธอพูดในเวลาต่อมา และนั่นทำให้ความเห็นใจที่เกิดขึ้นหายวับทันที "เพราะเป็นพ่อนายเอง ที่อยากให้ฉันแต่งกับลูกภรรยานอกสมรสเพื่อเอาเขากลับเข้าตระกูล" ราฟาเอลไม่แปลกใจที่คนตรงหน้ารู้เรื่องครอบครัวตนเอง คงจะเป็นอาของเธอที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง "ถ้าริวาโน่ไม่แต่ง มันก็เป็นปัญหาของรูซโซ่ ไม่ใช่อาร์โนลด์!" ร่างสูงเพรียวกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรลุกขึ้นจากโซฟา เดินอ้อมไปด้านหลังคนตัวสูงกว่าเพื่อหยิบเสื้อโค้ทและกระเป๋า "กลับไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน" เปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นสาวเย่อหยิ่งพร้อมกับออกปากไล่ทันที มิวายจะย้อนกลับมาเกาะที่ไหล่แกร่ง พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูคนที่นั่งโกรธอยู่บนโซฟาด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "ขาฉันสวยใช่ไหมล่าา~ นายแอบมองตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ฉันเห็นนะ" มาเฟียหนุ่มตัวแข็งทื่อกับเสียงหวานที่กระซิบอยู่ข้างหู ถูกจับได้ทั้งๆ ที่มั่นใจว่าเนียนพอตัวแท้ๆ ปัง! เสียงประตูห้องนอนปิดลง บ่งบอกว่าเธอไปแล้วจริงๆ ไม่มีการส่งแขก ไม่มีการบอกลา ร่างสูงโปร่งเดินออกมาจากห้องพักด้วยความขุ่นเคือง กดลิฟต์สำหรับแขกวีไอพีกลับห้องพักตนเองที่อยู่ข้างบนจากชั้นนี้เพียงสองชั้น ผู้หญิงที่มาจากอาร์โนลด์ถือได้ว่าสวยสุดๆ ผมสีบลอนด์ธรรมชาติยาวถึงกลางหลังรับกับนัยตาสีฟ้าน้ำทะเลสุดเซ็กซี่ ไหนจะทรวดทรงองค์เอวทรงนาฟิกาทรายที่อยู่ใต้เดรสผ้าซีทรูนั่นอีก แวบหนึ่งที่เขาเห็นใบหน้าเธอหลังจากเปิดไฟ คือความสวยที่เขาไม่เคยเจอจากผู้หญิงในอิตาลีคนไหน แม้แต่เทเรซ่าที่เป็นถึงนางแบบเบอร์หนึ่งในมิลานก็สู้สาวฝรั่งเศสคนนี้ไม่ได้เลย แต่นั่นก็แค่แวบแรก... ความสวยของเธอถูกลบล้างด้วยนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง และกวนประสาทจนหมด เขาเกลียดผู้หญิงที่สั่งไม่ได้ เกลียดผู้หญิงที่คิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า ความสวยที่กลายเป็นภาพติดตา หรือแม้แต่กลิ่นหอมจางๆ ที่ทิ้งไว้บนไหล่ จึงไม่ช่วยให้เขาล้มเลิกความพยายามที่จะบังคับเธอมาเป็นพวก น้องชายของเขาต้องได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ✦•·············•✦•·············•✦