"ถอดชุด ถอดรองเท้า...แล้วข้ามมาหาฉัน..."
ซีลีนสบตากับเจ้าของดวงตาสีเขียวหม่นด้วยความประหม่า เธอมองออกไปนอกรถด้วยความกังวลกลัวว่าใครจะผ่านมาเห็นการกระทำอุกอาจของเขาในตอนนี้
"ระ ราล์ฟ ขะ ขอร้อง" เธอพูดกับเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน ปากคอสั่นเกร็งจนแทบควบคุมร่างกายไม่ได้
"ทำตามที่ฉันสั่ง" น้ำเสียงจริงจังไร้การล้อเล่นทำเอาเธอขนลุกซู่
หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ กอดอกเบนร่างบอบบางของตนเองจนชิดประตูรถ
พรึ่บ!
"อ๊ะ!"
ชั่วพริบตาเดียว มือหนาก็สอดเข้ามาที่ท้ายทอยออกแรงขยุ้มเรือนผมเธอจนใบหน้าแหงนเชิด ดวงตาของเขาฉายแววขุ่นเคืองทว่าริมฝีปากกลับยิ้มแย้มผิดจากปกติ
"ระ ราล์ฟ อึก..."
"ดื้อ? เธอไม่กลัวว่าฉันจะทำอะไรอเมทิสต์เหรอ?" เสียงของราฟาเอลกระซิบข้างหูก่อนจะขบเม้มเล่นหยอกล้อ
เขาเอาธุรกิจครอบครัวมาข่มขู่
ซีลีนกัดริมฝีปากตนเองอย่างเจ็บใจ ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าเขาบอกให้เธออยู่ด้วยกันอีกห้าปีสิบปี
ตอนนี้กลับ
