04.00 AM at Paris, France
หญิงวัยกลางคนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องนอนของหลานสาว ใบหน้าแสดงอาการกระวนกระวายอย่างปิดไม่มิด ตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนแง้มเข้าไปดูคนตัวเล็กที่นอนสลบอยู่บนเตียงเป็นหนที่สี่ของวัน ก่อนจะปิดประตูลงตามเดิม
มารีย์กัดเล็บตนเองด้วยความเครียดเกร็ง เธอไม่คิดว่าน้ำหนักมือที่ใช้แจกันทุบแผ่นหลังบางจะทำให้ซีลีนสลบไปนานขนาดนี้
"มารีย์!"
เสียงตวาดดังจากด้านหลังทำเอาสะดุ้งโหยง ฌองเดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมกับซองเอกสารสำคัญที่ต้องการให้หลานสาวเซ็น ชายวัยกลางคนออกปากบ่นภรรยาด้วยความรำคาญ
"ไปนอนไป จะมาเฝ้าทำไม"
"กะ ก็ฉันกลัวนี่คะ กลัวแกตาย"
ดวงตาสีเข้มเป็นประกายเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้น ฌองเดินเข้าไปตบบ่าภรรยาสองสามครั้งก่อนจะพูดให้เธอสบายใจ
"ไม่ตายหรอกน่า ไปนอนไป"
มารีย์ถอนหายใจออกมาหลังจากฟังคำพูดของสามี ไม่ได้รู้สึกดีมากขึ้นไปกว่าเดิมแม้แต่น้อย แต่ก็ยอมเดินเข้าห้องนอนต
