[Céline's Talks]
'เพื่อประโยชน์ของอเมทิสต์'
เพราะเหตุนี้...
ตอนนี้ฉันถึงมานั่งหิวอยู่ในห้องบ้าๆ นี่!
ให้ตาย...นี่ฉันนั่งรอริวาโน่เกือบสามชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ฉันหิวข้าวจนมือสั่นไปหมด
"เรากินอาหารที่อยู่บนโต๊ะก่อนได้ไหม"
เนื้ออบกับไวน์ที่แช่อยู่ในถังเก็บความเย็นมันล่อตาต่อใจ จนฉันแอบกลืนน้ำลายไปหลายอึก
เคยอ่านเรื่องหมาของพาฟลอฟไหม...
หมาที่เวลาจะให้อาหารจะสั่นกระดิ่งนำก่อน ทำแบบนั้นจนมันจำเสียงกระดิ่งได้แล้วน้ำลายไหล แม้ไม่มีอาหารมาวางตรงหน้า
ตอนนี้ฉันเป็นหมาตัวนั้น
ฉันจำรสชาติของเนื้อและไวน์ได้ ว่ามันเข้ากันได้ดีขนาดไหนจนต่อมน้ำลายมันหลั่งออกมาไม่หยุด
"ราฟาเอล~ ฉันหิว"
"ฉันก็หิว" เขาตอบออกมาสั้นๆ
"งั้นเราก็กินสิ"
"เธอกล้ากินอาหารบนโต๊ะเหรอ คิดบ้างหรือเปล่าว่าน้องชายฉันมันอาจจะใส่ยาเบื่อหนูให้เธอกิน"
ปากหมา -*-
"งั้นนายก็สั่งให้ลูกน้องออกไปซื้ออาหารมาสิ หรือไม่ก็สั่งใหม่" ฉันเส
