ย้อนกลับไปในยุค 70-80 ท่ามกลางบรรยากาศบ้านไม้เก่าๆ ชายป่า มีเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันอย่างเงียบสงบ
บ้านของพ่อครูตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวมีกองฟืน เครื่องรางและสมุนไพรตากแห้งห้อยอยู่รอบระเบียง
พ่อครูขรรค์ชายวัยกลางคนที่ร่างกายยังคงกำยำ กำลังนั่งอยู่ในห้องโถงที่เต็มไปด้วยกลิ่นธูปและน้ำมันพราย
เขาสวมเพียงผ้านุ่ง เผยให้เห็นรอยสักยันต์ที่เต็มแผ่นหลังและแขน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหนวดเครา ดวงตาของเขาดูลึกลับและมีอำนาจ
เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำบนพื้นดินดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ประตูไม้จะถูกผลักเข้ามาอย่างเบาแรง
ผู้มาเยือนคือ บัว หญิงสาวหน้าตาดีแต่ดวงตาดูเศร้าหมอง เธอแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่เก่าแต่สะอาด ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความสิ้นหวังอย่างชัดเจน
บัวยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ไม่กล้าก้าวเข้าไปในห้องที่ดูขลังและน่ากลัวแห่งนี้
"พ่อครู... ฉันมาแล้วค่ะ" บัวกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือและแผ่วเบา
พ่อครูข
