ออฟฟิศที่เงียบเหงา
เสียงแป้นพิมพ์ของน้ำหวานคลอไปกับความเงียบสงบ ของสำนักงานบนชั้น 15 เธอเป็นพนักงานบัญชี วัย 25 ที่มักจะทำงานล่วงเวลาเสมอ
คืนนี้ก็เช่นกัน นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง พนักงานคนอื่นกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงไฟดวงเล็กๆ เหนือโต๊ะของเธอเท่านั้นที่สว่างอยู่
น้ำหวานสวมชุดทำงานที่เรียบร้อย แต่เมื่อเธอเอนหลังพิงเก้าอี้ เสื้อเชิ้ตสีขาวก็ตึงรัดไปตามส่วนโค้งของร่างกาย
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอรู้ดีว่าการอยู่คนเดียว ในอาคารที่เงียบขนาดนี้ เป็นเรื่องที่ค่อนข้างอันตราย แต่เธอก็ชินชากับความโดดเดี่ยวนี้แล้ว
จังหวะนั้นประตูทางเข้าแผนกก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าบูทของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังขึ้นเบาๆ น้ำหวานเงยหน้าขึ้นมองแล้วพบกับยามวินัย (วิน)
วินัยในชุดเครื่องแบบสีเข้มพร้อมไฟฉายดวงเล็ก เดินเข้ามาในแผนกด้วยท่าทีที่สุภาพแต่ระมัดระวัง
เขาเ
