จู่ๆ ลมพัดแรงกระโชกวูบหนึ่งหอบเอาละอองฝนโปรยปรายเข้ามาในห้องนอนของพี่ริน พี่รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะวางหนังสือลงบนเตียง เธอรีบลุกขึ้นเดินตรงมาที่หน้าต่างที่แง้มทิ้งไว้ทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้ฝนสาดเปียกพื้นไม้
“เฮ้ย!” นนท์อุทานเบาๆ ในลำคอด้วยความตกใจ
ผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกล ภาพของพี่รินขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอเดินตรงเข้ามาหาหน้าต่าง ชุดนอนผ้าไหมบางเบาพริ้วไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน ยิ่งเข้าใกล้แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องจากด้านหลัง ก็ยิ่งทำให้ภาพเรือนร่างของเธอที่อยู่ใต้ผ้าไหมนั้นชัดเจนจนน่าใจหาย นนท์เห็นกระทั่งยอดอกที่ชูชันท้าลมหนาวผ่านเนื้อผ้าบางเฉียบนั้น
เขารีบลดกล้องส่องทางไกลลงและถอยฉากหลบเข้าหลังผ้าม่านอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอก มือไม้สั่นเทาจนเกือบจะทำกล้องหลุดมือ เขาแผ่นหลังพิงกำแพงห้องที่เย็นเฉียบ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ
“กึก... ครืด...”
เสียงหน้าต่างบาน
