บรรยากาศที่ลานวัดเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงดนตรีรำวงชาวบ้านจังหวะสนุกๆ ดังก้องไปทั่วบริเวณ เหล่านักศึกษาและชาวบ้านต่างขยับแข้งขยับขาตามจังหวะ แต่กลางวงล้อมที่รื่นเริงนั้น
นีน กลับนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งไม้ไผ่ ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปทางอื่นอย่างคนใจลอย เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจนไม่อยากจะปั้นหน้ายิ้มให้ใคร
"เฮ้ยนีน! มานั่งหงอยทำไมวะมึง ทริปนี้เราทำสำเร็จนะเว้ย มาๆ ลุกขึ้นมาสนุกกันหน่อย!"
พี ที่กำลังสนุกได้ที่เดินเข้ามาคว้าข้อมือของนีน พยายามฉุดให้เธอเขยิบออกมาจากม้านั่ง เขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่าการอยากให้เพื่อนหายเครียด พีหัวเราะร่วนพลางออกสเต็ปรำวงล้อเลียนท่าทางชาวบ้านจนนีนหลุดขำออกมาจางๆ
"ไปเถอะนีน นานๆ ทีจะได้รำวงแบบนี้ ลืมเรื่องเรียนเรื่องงานไปก่อน!" พีคะยั้นคะยอจนนีนใจอ่อน ยอมลุกขึ้นไปรำวงอยู่กลางวงกับเพื่อนๆ อย่างเสียไม่ได้
วงเหล้าของกลุ่มเพื่อนวิศวะตั้งอยู่ไม่ไกลจากลานรำว
