เสียงเครื่องผสมปูนดังครืดคราดภายใต้แสงแดดที่แผดเผา
ธารา วิศวกรหนุ่มในชุดทำงานสะอาดสะอ้าน สวมหมวกนิรภัยสีขาวกำลังเดินตรวจความคืบหน้าของการเทคานชั้นที่สาม
เขามองตัวเลขบนเครื่องมือวัดอย่างเคร่งเครียด ความแม่นยำคือสิ่งสำคัญที่สุดในโลกของเขา
"เทคอนกรีตตรงนี้ความสม่ำเสมอไม่ได้เลยนะ! มีโพรงอากาศเยอะเกินไป!" ธาราสั่งผู้ควบคุมงานอย่างเด็ดขาด "สั่งให้ช่างควบคุมการสั่นสะเทือนให้ดีกว่านี้!"
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นคนงานหญิงร่างเล็กคนหนึ่ง สวมหมวกนิรภัยสีเหลืองที่เก่าจนหมอง ใบหน้ามีเหงื่อและฝุ่นปูนเปรอะเปื้อน
เธอกำลังแบกบุ้งกี๋ปูนที่หนักอึ้งขึ้นบันไดเหล็กชั่วคราวอย่างทุลักทุเล บุ้งกี๋นั้นดูใหญ่เกินตัวของเธอไปมาก แต่เธอก็ก้าวเดินอย่างมุ่งมั่น แม้ขาจะสั่นเล็กน้อยก็ตาม
เธอคือ จันทร์แรม สาวคนงานที่ทำงานแบกหามและเทปูนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ร่างกายของเธอดูผอมแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่เกิดจากการใช
