"กรี๊ดดดด!" พิมฐาร้องลั่นอย่างไม่มันตั้งตัวมันแน่นและเจ็บจนน้ำตาไหลอาบแก้ม ความบริสุทธิ์ของช่องรักที่ไม่ได้ใช้งานมานานถูกฉีกกระชากด้วยขนาดและความรุนแรงของแท่งเนื้อนั้น
เธอรู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกแยกออกจากกัน แรงกระแทกจากท่อนเนื้อขนาดใหญ่ทำให้เธอจุกไปถึงช่องท้อง เธอพยายามดิ้นรนและทุบเข้าที่แผ่นหลังของเขื่อนอย่างแรง เพื่อให้เขาหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนนี้
เขื่อนไม่ได้สนใจความเจ็บปวดของเธอ เขาค้างอยู่ท่านั้น ปล่อยให้ร่างกายของเธอได้ปรับตัวเข้ากับความคับแน่นของเขา กล้ามเนื้อทุกส่วนของเขากำลังสั่นเกร็งด้วยความอดทน
เขารู้ดีว่าความเจ็บปวดนี้จะนำไปสู่ความเสียวซ่านที่เธอไม่เคยรู้จัก เขาก้มลงจูบซับน้ำตาของเธออย่างอ่อนโยน การแสดงความห่วงใยที่สวนทางกับการกระทำนั้นทำให้พิมฐาสับสนอย่างถึงที่สุด เธอไม่รู้ว่าควรจะเกลียดหรือรักการกระทำของเขาดี
"ชู่ววว... ใจเย็นนะครับพี่พิม…พี่จะชินกับมันเอง" เขื่อน
