ตอนที่ 8 ลับหลัง NC25+

ตอนที่ 8 ลับหลัง NC25+ "กลับมาแล้วเหรอครับ?" เสียงทุ้มเอ่ยทักทายอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มละมุนที่มักจะประดับบนใบหน้าเสมอ เมฆในยามปกติดูเป็นสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อม ยากที่ใครจะจินตนาการถึงร่าง 'เสือร้าย' ที่เพิ่งขย้ำเหยื่อสาวจนจมเขี้ยวมาเมื่อคืนก่อน "กลับมาแล้วค่ะ คิดถึงจัง" ไอรินโผเข้าหาอ้อมกอดที่คุ้นเคยด้วยความโหยหา "มากอดครับ" ชายหนุ่มกางแขนรับร่างภรรยาพลางลูบหลังเบา ๆ ทว่าในใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง เมื่อคืนเขาจัดหนักกับเอพริลลากยาวไปจนรุ่งสาง จนส่วนปลายหัวหยักยังคงแดงช้ำและระบมจากการใช้งานที่หนักหน่วงเกินพิกัดเป็นครั้งแรกในชีวิต แม้ปกติเขาจะเป็นคนที่มีความต้องการสูงและมักจะเป็นฝ่ายเริ่มบทรักกับไอรินก่อนเสมอ แต่ในเวลานี้... เขารู้สึก 'อิ่ม' จนแทบจะสำลัก แต่เมื่อภรรยาสาวเริ่มรุกรานด้วยจุมพิตที่เร่าร้อนเพื่อทวงคืนเวลาที่หายไป เมฆก็จำต้องสนองตอบตามหน้าที่สามีที่ดี แม้ในหัวจะยังคงมีภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของน้องเมียหลอกหลอนอยู่ก็ตาม ตัดกลับมาที่ห้องนอนชั้นล่าง... เอพริลนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายสั่นสะท้านด้วยพิษไข้ที่รุมเร้าจากการตรากตรำในบทเรียนรักครั้งแรกที่หนักหน่วงเกินรับไหว เธอรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งตัวจนแทบจะขยับกายไม่ได้ ความลับที่แสนหอมหวานเมื่อคืนทิ้งร่องรอยไว้เป็นความทรมานในเช้าวันนี้ ทั้งบ้านไม่มีใครรู้ว่าเธอไม่สบาย... ยกเว้น 'เขา' เมฆแอบย่องเข้ามาหาเธอเมื่อเช้ามืดพร้อมกับข้าวปลา หยูกยา และที่สำคัญที่สุดคือยาคุมฉุกเฉิน ที่เขาเตรียมมาให้เสร็จสรรพ สัมผัสที่เขาดูแลเธอนั้นช่างอ่อนโยนจนน่ากลัว แต่ในขณะเดียวกันมันก็ตอกย้ำว่า เรื่องราวระหว่างเธอกับเขา... มันคือความผิดบาปที่ต้องถูกปกปิดไว้ภายใต้ก้นบึ้งของหัวใจ และไม่มีวันที่จะถูกเปิดเผยออกมาให้ใครได้รับรู้ แสงไฟสลัวในห้องครัวยามโพล้เพล้ดูเงียบเชียบ เอพริลพยายามพยุงร่างกายที่ยังรุ่มร้อนด้วยพิษไข้ออกมาหาอะไรกินเพื่อประทังหิว เธอเหลือบมองแผ่นหลังของพี่สาวที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรทัศน์ในห้องโถงใหญ่ด้วยความโล่งอก ทว่าความเบาใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อสัมผัสอุ่นร้อนจู่โจมเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง "ลุกไหวแล้วเหรอครับ?" เสียงกระซิบพร่าของเมฆมาพร้อมกับปลายลิ้นที่ไล้เลียใบหูเบา ๆ ทำเอาอีกฝ่ายขนลุกซู่ มือหนาเลื้อยเข้าไปบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินตัวบางอย่างย่ามใจ เมื่อไร้ปราการด่านหน้าอย่างบราเซีย ยอดอกชูชันก็ตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างรวดเร็วราวกับรอคอยมาตลอดวัน "อื้อ... พี่เมฆ พี่รินอยู่ข้างนอกนะคะ" เธอพยายามเอ่ยปรามด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า แต่กลับกลายเป็นเสียงออดอ้อนที่ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบของชายหนุ่ม เมฆไม่ฟังคำทัดทาน เขาฝังจมูกลงกับซอกคอขาวนวล สูดกลิ่นกายสาวเข้าปอดอย่างโหยหา ก่อนจะลากมือลงต่ำไปสัมผัสกึ่งกลางความอุ่นร้อนที่มีเพียงชั้นในตัวบางขวางกั้น "ไม่เป็นไร... เขาไม่รู้หรอก" นิ้วเรียวยาวแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปสัมผัสกับความฉ่ำชื้นเบื้องล่างทันที เมฆขยับนิ้วหยอกเย้าอย่างรู้งาน จงใจปั่นป่วนอารมณ์ของเด็กสาวที่เพิ่งฟื้นไข้ให้เตลิดเปิดเปิง "พี่เมฆ... อย่าสิคะ หนูไม่สบายอยู่นะ" เธอหันไปดุคนตัวโตด้วยใบหน้าแดงซ่าน แต่นิ้วร้ายกลับแทรกลึกเข้าไปในกลีบเนื้อนุ่มจนสุดทาง บังคับให้เธอต้องรับรสความเสียวซ่านที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว "ร้องห้ามผัวตัวเองแบบนี้ไม่น่ารักนะครับ..." "อื้อ... อ๊ะ!" เอพริลกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามกั้นเสียงครางสุดชีวิตกลัวเหลือเกินว่ามันจะดังแทรกเสียงโทรทัศน์ข้างนอกนั่น แต่เมฆกลับรู้ดีว่าจุดไหนคือจุดตายของเธอ เขาจงใจรุกรานจุดอ่อนไหวนั้นไม่หยุดจนหยาดน้ำหวานหลั่งไหลชโลมทั่วก้านนิ้ว ความตื่นเต้นที่อาจถูกจับได้ยิ่งทวีความร้อนรุ่มจนเอพริลแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ใบหน้าหวานแหงนเงยสบตาคนตัวสูงด้วยนัยน์ตาฉ่ำปรือเยิ้ม แววตาของเอพริลเต็มไปด้วยกระแสความเว้าวอนที่ปิดไม่มิด เมฆรับรู้ถึงความต้องการที่พลุ่งพล่านของเธอดี แต่เขากลับจงใจหยุดนิ้วไว้เพียงเท่านั้น ทิ้งให้ความกระสันอยากค้างเติ่งอยู่กึ่งกลางทางอย่างทรมาน "พี่เมฆ... อย่าทรมานหนู อึก... อื้อ" เรียวขาที่สั่นระริกเริ่มยืนไม่ติดพื้น เมื่อความรู้สึกเสียวซ่านถูกปลุกปั่นจนหยาดน้ำหวานไหลรินเปรอะเปื้อนชั้นในและต้นขาขาวนวล แต่คนตัวโตกลับนิ่งเฉย คานิ้วร้ายไว้ในจุดที่ลึกที่สุดโดยไม่ยอมขยับเขยื้อนต่อ ปล่อยให้ผนังนุ่มตอดรัดเร่งเร้าอย่างเดียวดาย "อยากได้อะไรของ 'ผัว' ... พูดสิครับ" น้ำเสียงชั่วร้ายกระซิบชิดใบหูจนขนลุกชัน เป็นคำบัญชาที่บีบคั้นให้เธอต้องเลือกระหว่างศักดิ์ศรีกับความปรารถนาที่จวนเจียนจะระเบิด เอพริลบิดกายเร่าด้วยความร้อนรุ่มที่จุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ทัน "ไม่เอา... พี่เมฆอย่าทำแบบนี้กับหนู" "เรียก 'ผัว' สิ... เธอไม่เคยยอมเรียกพี่เลยนะเอพริล ถ้าไม่เรียกพี่ก็จะปล่อยให้เธอค้างอยู่แบบนี้ แล้วคืนนี้พี่ก็จะไม่แอบไปหาเธอด้วย" คำขู่ที่แสนร้ายกาจทำเอาร่างบางตัวสั่นสะท้าน เธอรู้ดีว่าคืนนี้ถ้าไม่มีเขา ความโหยหาที่เขาจุดไว้คงแผดเผาเธอจนนอนไม่หลับ สุดท้ายกำแพงความอายก็พังทลายลงเพราะพิษรักที่เขามอบให้ "ผะ... ผัวคะ อย่าแกล้งหนู" เสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึกทำเอาเมฆยกยิ้มร้ายอย่างผู้ชนะ เขาไม่รอช้าที่จะเกี่ยวขอบกางเกงของตนให้เลื่อนลงต่ำ ความแข็งแกร่งผงาดขึ้นท้าทายความมืดในห้องครัว ท่ามกลางเสียงโทรทัศน์ที่ยังคงดังแว่วมาจากห้องโถง... มือหนาจัดการรูดปราการชิ้นสุดท้ายของน้องเมียลงไปกองที่ต้นขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งสะโพกมนให้โน้มไปข้างหน้าจนหน้าอกแนบชิดกับโต๊ะกินข้าว เขาชักรูดกายแกร่งสองสามครั้งเพื่อเตรียมพร้อม แล้วอาศัยความชำนาญรุกรานเข้าสู่ช่องทางที่แสนคุ้นเคยในทันทีโดยไม่ต้องพึ่งแสงสว่าง "อึก... อื้ออ" เอพริลสะดุ้งสุดตัวเมื่อความอุ่นร้อนแทรกซึมเข้ามาจนมิดด้าม เธอพยายามยึดเกาะขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ปรานี "อ้าขาหน่อยค่ะเด็กดี... พี่ขยับยาก หนูฟิตเกินไปแล้วนะ" เสียงกระซิบพร่าสั่งการชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่จงใจฝังรอยแดงไว้ตามแผ่นหลังนวลเนียน เอพริลทำตามอย่างว่าง่าย ความตื่นเต้นที่รู้ว่าพี่สาวนั่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ยิ่งกระตุ้นให้ภายในร่างกายของเธอตอดรัดเขาถี่ยิบจนเมฆถึงกับต้องสบถออกมา "แม่งเอ๊ย... รัดฉิบหาย!" ชายหนุ่มครางแผ่วพลางปัดสายตามองแผ่นหลังของภรรยาที่ยังคงนั่งดูโทรทัศน์อย่างเพลิดเพลิน เขาอาศัยจังหวะเสียงจากทีวีช่วยกลบเสียงกิจกรรมที่แสนจาบจ้วง ร่างหนาโถมกายเข้าใส่เอพริลอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าที่สอดประสานกันท่ามกลางความมืดในครัวช่างดูชั่วร้ายและเย้ายวนเกินพรรณนา "อ่าส์... หนูตอดพี่แรงมาก พี่จะทนไม่ไหวแล้วนะเอพริล" "อื้อ... หนู... หนูกลัวค่ะพี่เมฆ ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นไปหมดแล้ว" เสียงกระซิบโต้ตอบที่คลอไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้ออย่างแผ่วเบา ยิ่งเร่งอารมณ์กำหนัดให้พุ่งทะยาน เมฆเริ่มเร่งจังหวะสะโพกเพื่อส่งอีกฝ่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ช่องทางคับแคบตอดรัดรุนแรงจนหยาดน้ำหวานหลั่งไหลชโลมเปรอะเปื้อนลงสู่พื้นครัว "พี่เมฆ... หนูจะเสร็จแล้วค่ะ! อื้อ" "อีกนิดค่ะเด็กดี..." เขาคำรามพลางสับสะโพกถี่รัวในช่วงสุดท้าย "อ่าส์... เชี่ยยย โคตรเสียวหัวค.x.ยเลย!" ชายหนุ่มผู้เคยแสนสุภาพถึงกับหลุดคำหยาบคายออกมาอย่างลืมตัว เมื่อความรัญจวนใจถึงขีดสุดท่ามกลางความเสี่ยงตายที่แสนหอมหวานนี้ "อ้าว... ที่รักอยู่ในครัวเหรอคะ?" เสียงหวานของไอรินดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันที่เพิ่งถูกเติมเต็มด้วยกามารมณ์ เธอคงแว่วเสียงคำรามต่ำ ๆ ครั้งสุดท้ายของสามีจนสงสัย เมฆชะงักเพียงครู่ เขาสูดลมหายใจลึกเพื่อปรับโทนเสียงให้กลับมาเป็นคุณสามีผู้แสนสุภาพคนเดิมในพริบตา "ครับ... กำลังจะออกไปแล้วครับ" เขาขานตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก ก่อนจะหันกลับมามองร่างบางของน้องเมียที่ยังคงยืนหอบกระเส่าพิงโต๊ะกินข้าว เรียวขาขาวสั่นระริกจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ หยาดน้ำใสที่เปรอะเปื้อนพื้นครัวเป็นพยานชั้นดีถึงความเร่าร้อนเมื่อครู่ เมฆโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูของเอพริลที่กำลังขวัญเสียพลางส่งรอยยิ้มร้ายที่ชวนให้ใจสั่น "เดี๋ยวคืนนี้ผัวไปหานะครับ..." คำย้ำเตือนถึงสถานะลับถูกฝังไว้พร้อมจุมพิตหนัก ๆ ที่ศีรษะหนึ่งฟอดใหญ่เป็นการให้รางวัลเด็กดีที่ยอมเชื่อฟัง เมฆจัดการจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่อย่างใจเย็น ก่อนจะเดินทอดน่องออกจากห้องครัวไปหาภรรยาที่นั่งรออยู่ตรงโซฟาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้เอพริลยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในความสลัวเพียงลำพัง หัวใจเธอยังเต้นรัวด้วยความกลัว สัมผัสอุ่นร้อนของเขาที่ยังคาอยู่ในใจมันย้ำเตือนว่า คืนนี้... บทเรียนบทต่อไปที่เขาสัญญาไว้คงจะรุนแรงและลึกซึ้งกว่าที่เคยเป็นมาอย่างแน่นอน ***