ตอนที่ 11 ผิดไปจากเดิม NC20+

ตอนที่ 11 ผิดไปจากเดิม NC20+ วันต่อมา... เมฆและไอรินเดินทางกลับสู่รังรักของตัวเองทิ้งเบื้องหลังที่แสนเร่าร้อนไว้ที่บ้านเดิม ตลอดหนึ่งคืนที่ค้างที่นั่น เมฆตักตวงและจัดหนักกับเอพริลจนเต็มคราบเพื่อชดเชยวันเวลาที่ขาดหายไป ทว่าความอิ่มเอมทางกายกลับยิ่งทำให้ความโหยหาทางใจรุนแรงขึ้นอย่างประหลาด "ทานข้าวกันค่ะที่รัก" เสียงหวานของไอรินเรียกสติสามี หลังจากเธอจัดแจงสำรับบนโต๊ะอาหารเสร็จเรียบร้อย เมฆวางโทรศัพท์มือถือที่เขาเพิ่งใช้พิมพ์ข้อความลับบางอย่างทิ้งไว้ ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาภรรยาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ใช้สะกดใจเธอมาตลอด "ครับที่รัก..." บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความละมุนละไม ไอรินเริ่มระบายปัญหาที่พบเจอจากที่ทำงานให้สามีฟังตามปกติ ไม่เกินจริงนักหากจะบอกว่าเมฆเข้าข่ายสามีในฝันของสาว ๆ ไอรินปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาที่เธอพบเจอจากที่ทำงาน เขาตั้งใจฟังภรรยาเล่าทุกถ้อยคำทั้งยังให้คำแนะนำได้ดีสมกับเป็นคู่คิดที่สุขุมและมีเหตุผล ทว่า... ภายใต้หน้ากากที่แสนดีนั้น เขารู้ตัวดีว่าตัวเองเป็น 'ปีศาจ' แค่ไหนยามอยู่บนเตียง กายของเขานั่งอยู่ตรงหน้าไอริน คอยตักอาหารให้เธออย่างเอาใจใส่ แต่หัวใจกลับล่องลอยไปหาเด็กสาวในชุดสายเดี่ยวที่บ้านโน้น กลิ่นกายของเอพริลและเสียงครางที่เรียกเขาว่าผัว ยังคงดังก้องอยู่ในมโนสำนึกจนเขาแทบไม่มีสมาธิฟังเรื่องราวของภรรยา เมฆลอบถอนหายใจยาวในอก พยายามดึงสติตัวเองกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงตรงหน้า "นี่ที่รัก... วันหยุดสัปดาห์หน้าเราไปเที่ยวทะเลกันไหมครับ คุณจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ไง" เมฆเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความอาทร เมื่อเห็นภรรยาสาวดูเคร่งเครียดจากงาน ทว่าในวินาทีเดียวกันนั้น แผนการร้ายที่ซ้อนทับอยู่ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันทีอย่างแยบยล "ได้สิคะ... งั้นเดี๋ยวชวนคุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็เอพริลไปด้วยนะคะ" ไอรินยิ้มน้อย ๆ อย่างดีใจที่สามีใส่ใจ คำตอบนั้นทำให้เมฆลอบยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ สวรรค์ช่างเข้าข้างเขาโดยที่ยังไม่ทันต้องออกปากรบเร้าให้เสียแผน หลังจากจบมื้อค่ำและนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกันจนเวลาล่วงเลยถึงสามทุ่ม ไอรินที่ความเครียดสะสมมาทั้งวันก็ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างด้วยความเหนื่อยล้าและหลับตาลงเกือบจะทันที ทว่า... เมฆที่ตามขึ้นเตียงมากลับไม่ได้คิดจะนอนพัก แขนแกร่งตระกองกอดภรรยาไว้แน่น แต่ในมโนภาพกลับฉายชัดถึงเรือนร่างขาวผ่องของน้องเมียที่บ้านโน้น เพียงแค่จินตนาการถึงสัมผัสที่เพิ่งผ่านพ้นไป สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงนอนก็ตื่นตัวพลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ มือหนาเริ่มซุกซน ล้วงเข้าไปลูบไล้และบีบเคล้นจุดอ่อนไหวของไอรินอย่างย่ามใจ หวังจะใช้ร่างกายภรรยาเป็นที่ระบายความอัดอั้นเสียหน่อย "อื้อ... ที่รักคะ เค้าเหนื่อยจัง อยากพักแล้วอะ" ไอรินครางประท้วงเสียงแผ่วพลางพยายามเบี่ยงตัวหนีด้วยความเพลีย "ไม่เป็นไรครับที่รัก... แค่นอนเฉย ๆ ก็พอ เดี๋ยวผมจัดการเอง" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากที่รุกรานซอกคอขาวอย่างจาบจ้วง เมฆไม่ยอมเปิดโอกาสให้ภรรยาได้พักผ่อนตามที่เธอต้องการ ในหัวของเขาบัดนี้มีแต่ความกำหนัดที่ตีรวน และร่างกายของไอริน... ก็เป็นเพียงเครื่องมือเดียวที่จะช่วยดับไฟราคะที่เอพริลจุดไว้ในใจเขาได้ชั่วคราวเท่านั้น พายุราคะโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งภายในห้องนอนที่เคยเงียบสงบ เมฆโถมกายเข้าใส่ภรรยาด้วยจังหวะที่ดุดันและไร้ความปรานี จนไอรินถึงกับต้องร้องประท้วงออกมา "ที่รัก... เจ็บค่ะ จุก... เบา ๆ หน่อย" หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวและอาการเห่อบวมเบื้องล่างจากการรุกรานที่หนักหน่วงเกินพิกัด เธอแทบไม่อยากเชื่อว่าสามีผู้แสนสุภาพจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ทุกจังหวะที่เขากระทุ้งบั้นเอวเข้าใส่ช่างดิบเถื่อนราวกับไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จัก "อีกนิด... เมียครับ" เสียงแหบพร่าของเมฆร้องบอกคนใต้ร่าง ทว่าในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยภาพเรือนร่างของเอพริลที่บิดเร่า ความรัญจวนใจพุ่งทะยานจนไอรินขึ้นสู่สรวงสวรรค์ไปอีกครั้ง โพรงนุ่มบีบรัดตัวตนของเขาอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณร่างกาย "ซี๊ดส์... ตอดจังเลยเด็กดี" คำเรียกที่หลุดออกมาทำเอาไอรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย 'เด็กดี' งั้นเหรอ? เขาไม่เคยเรียกเธอด้วยคำนี้มาก่อน ทว่าความวาบหวามที่ยังคั่งค้างมีน้ำหนักมากกว่าความระแวง เธอจึงยอมปล่อยผ่านและปล่อยให้เขาตักตวงเรือนร่างของเธอต่อไปตามใจอยาก เมฆสูดปากครางด้วยความเมามัน ตั้งแต่ได้ลิ้มรสความสดใหม่และบทรักรุนแรงจากน้องเมีย พฤติกรรมบนเตียงของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเสพติดความดิบเถื่อนจนเผลอนำมาใช้กับภรรยาตัวเอง "อ่าส์... แตกแล้วครับเด็กดี!" ความใคร่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เมฆคำรามออกมาพร้อมกับปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายภรรยา ทว่าวินาทีที่สติเริ่มกลับมา เขาก็รู้ตัวว่าเผลอหลุดคำเรียกที่ใช้กับเอพริลออกมาเสียเต็มเปาะ ชายหนุ่มรีบโน้มลงไปกดจูบปิดปากไอรินทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาด ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยถามถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ "วันนี้อารมณ์ที่รักรุนแรงจังเลยนะคะ..." เสียงหวานเอ่ยทักทายท่ามกลางความเงียบหลังพายุสงบ ไอรินลอบมองใบหน้าของสามีที่เพิ่งละเลงบทรักดุดันใส่เธออย่างที่คนขรึมอย่างเขาไม่เคยทำมาก่อน แววตาของเธอฉายแววเคลือบแคลงอย่างเห็นได้ชัด ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นช้า ๆ ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เขากลายเป็นคนละคนได้ขนาดนี้ "ขอโทษครับ... ก็เมียน่าเอานี่นา" เมฆตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่ใช้เป็นเกราะกำบังชั้นดี เขาเลือกใช้คำหวานเยินยอภรรยาอย่างเอาอกเอาใจพลางโน้มตัวไปจูบหน้าผากเธอเบา ๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ มือหนาที่เพิ่งกระทำการจาบจ้วงเมื่อครู่บัดนี้กลับทำหน้าที่อย่างสุภาพด้วยการช่วยใส่เสื้อผ้ากลับคืนให้ร่างบางอย่างทะนุถนอม เขารีบจัดแจงห่มผ้าและโอบกอดไอรินไว้ในอ้อมแขนเพื่อพาเข้านอน หวังจะใช้ความอบอุ่นนี้ดับไฟแห่งความสงสัยในใจเธอให้มอดลง เมฆพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ในความมืด... เขารู้ดีว่าเกือบพลาดท่าไปแล้วกับคำพูดหลุดปากเมื่อครู่ ‘เกือบไปแล้ว... ต้องใจเย็นกว่านี้ไอ้เมฆ’ ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แต่ในหัวใจกลับเต้นรัวด้วยความเร้าใจในความผิดบาปที่เขาเสพติดไปเสียแล้ว ร่างกายของไอรินที่ซบอยู่ที่อกไม่ได้ทำให้เขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย เพราะทุกสัมผัสที่เขามอบให้ภรรยา... เขายังคงใช้มันจินตนาการถึงร่างน้อยที่รอคอยเขาอยู่ที่ทะเลสัปดาห์หน้า ***