“ค่ะ”
พ่อกำนันรุ่งออกไปข้างนอกแล้ว รินรดาจึงหลับตาลง และหลับไปบนโซฟา รู้สึกตัวตื่นอีกทีตอนสาย อาการวิงเวียนก็ยังไม่หายไป เธอนึกอยากกินมะยมจิ้มเกลือ คิดว่ามันน่าจะทำให้อาการวิงเวียนดีขึ้น
ร่างบางเดินเข้าครัว เธอตักเกลือใส่ถ้วยใบเล็ก และถือถ้วย เดินลงบันได ตรงไปยังต้นมะยมหน้าบ้าน
รินรดาวางถ้วยเกลือลงบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะยม เธอเงยหน้ามองมะยมที่ดกเต็มต้น เห็นแล้วก็น้ำลายไหล หญิงสาวเขย่งปลายเท้า เก็บเอามะยมสองพวงที่ติดลูกอยู่บนกิ่งต่ำที่สุด แล้วนั่งลงบนแคร่
มะยมลูกใหญ่สีเหลืองนวล น่ากินมาก
รินรดาวางมะยมลงบนแคร่ เธอหยิบขึ้นมาหนึ่งลูก กัดให้มันแหว่งนิดหน่อย แล้วจึงเอาตรงที่มันแหว่งจิ้มเกลือ แล้วส่งเข้าปาก กินมะยมอย่างเอร็ดอร่อย สองพวงไม่พอ เธอเก็บมาเพิ่มอีกสามพวง
แม่บ้านที่มาดูแลบ้านช่วงกลางวัน เดินมาเห็นหญิงสาวกินมะยมก็ถึงกับเข็ดฟันแทน
“น้องรดา...ไม่เปรี้ยวหรือคะ” แม่บ้านถามพลางทำหน้าตาบิ
