ผู้ใหญ่ขันลุกขึ้นนั่งคุกเข่า เขาสะบัดหน้าหันแรง ๆ สองที ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วเกาะโต๊ะใกล้มือ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน เขามองกำนันรุ่งอย่างไม่เข้าใจ เขายังไม่ทันได้ถามอะไร กำนันรุ่งก็ชี้หน้าและตะคอกใส่หน้าเขาว่า
“มึงทำระยำเอาไว้ ช่วยรับผิดชอบด้วย กูให้โอกาสมึงแค่เดือนเดียว ทุกอย่างต้องเรียบร้อย ไม่เช่นนั้น กูไม่เอามึงไว้แน่ มึงเตรียมเป็นปุ๋ยไปเฝ้ารากมะยมได้เลย!”
พอขู่ผู้ใหญ่ขันเสร็จก็จับสองแขนลูกสาวออกจากเอว แล้วหันไปมองหน้าลูก
“พ่อให้สิทธิ์การตัดสินใจเป็นของหนู ถ้าหนูไม่เอามัน พ่อจะไม่เอามันไว้แน่นอน”
ว่าแล้วก็หันกลับไปมองหน้าผู้ใหญ่ขัน ชี้หน้าคาดโทษอีกที แล้วเดินหนีลงจากบ้านไป
เมื่อได้อยู่กันลำพังสองคน ต่างคนต่างมองสบตากัน ผู้ใหญ่ขันก้าวเข้าไปหา แต่รินรดาถอยหนี
“รดา” เรียกเสียงอ่อนเสียงหวาน สายตาละห้อยน่าสงสาร
“ทำไมต้องโกหกหนู ทำไมไม่บอกความจริงกับหนู พี่ขันไม่รักหนูเลยใช่ไ
